У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра

© Sputnik / Виктор ТолочкоУ мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
На адной вуліцы чатыры дамы згарэлі, а на суседняй ямы вялікія, але наогул усё добра, таму што ў іншых вёсках горш - Sputnik высвятліў, якое яно, сельская жыццё ў 30 кіламетрах ад МКАД.

Каліта - не зусім тыповая вёска. З-за блізкасці да сталіцы колькасць яе жыхароў не змяншаецца, а расце з кожным годам. Прайшоўшыся па цэнтральнай вуліцы вёскі, карэспандэнт Sputnik Тамара Зеніна паразмаўляла па душах з мясцовымі жыхарамі і даведалася пра іх праблемы і радасці.

Вось мая вёска...

"Два гады таму ўраган многія дамы ў нас закрануў, у кагосьці дахі з хлявоў і лазняў пазрываў, у кагосьці плот паваліў. Але дапамагалі аднаўляць толькі тым, хто моцна пацярпеў, астатнія адрамантавалі ўсё самі", - пачалі "экскурсію" па сваёй вёсцы жыхары, што сустрэлі нас на ўскраіне.

© Sputnik / Виктор ТолочкоУчасткі ў вёсцы Каліта ахвотна купляюць мінчане пад дачы
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Участкі ў вёсцы Каліта ахвотна купляюць мінчане пад дачы

Вёска Каліта Смалявіцкага раёна знаходзіцца ў 30 кіламетрах ад Мінска. Таму зямлю на апусцелых участках у ёй ахвотна раскупляюць пад загарадныя летнія дамы мінчане.

Некаторыя пабудавалі тут жыллё, страціўшы надзею набыць кватэру ў горадзе, дзе працягваюць працаваць. Дабірацца адсюль да Мінска на ўласным транспарце зручна і хутка, прыгарадныя маршруткі таксама ходзяць рэгулярна.

У вёсцы дзве вуліцы з сімвалічнымі назвамі: Цэнтральная і Мінская. На кожнай з іх з'явіліся шэрагі дыхтоўных катэджаў, так званых летніх рэзідэнцый, з прыгожымі фасадамі, дарагімі стрэхамі і каменнымі платамі.

© Sputnik / Виктор ТолочкоУ вёсцы з"явіліся шэрагі катэджаў, так званых летніх рэзідэнцый, з прыгожымі фасадамі, дарагімі стрэхамі і каменнымі платамі
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
У вёсцы з"явіліся шэрагі катэджаў, так званых летніх рэзідэнцый, з прыгожымі фасадамі, дарагімі стрэхамі і каменнымі платамі

У астатніх 40 дамах, па дадзеных Драчкоўскага сельсавета, пастаянна пражываюць амаль 100 чалавек. Некаторыя ў Каліце ​​нарадзіліся, кагосьці сюды прывялі жыццёвыя абставіны.

Вольга Рыгораўна і Васіль Рыгоравіч Бандарэнка прыехалі з Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці ў 1991 годзе.

"Для нас, перасяленцаў, тады пабудавалі аднолькавыя домікі, у такім мы і жывем дагэтуль", - паказваюць яны свой дом.

За мінулыя гады гаспадары самі давялі яго да ладу, выгадавалі ў ім сыноў.

© Sputnik / Виктор ТолочкоВольга і Васіль Бандарэнка прыехалі з Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Вольга і Васіль Бандарэнка прыехалі з Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці

З узростам усё больш адчуваецца адсутнасць у вёсцы аптэкі, наракае Вольга Рыгораўна. Бліжэйшая знаходзіцца ў 5 кіламетрах, а дабрацца да яе можна толькі на ўласным транспарце, які ёсць не ва ўсіх вяскоўцаў.

Разам з дамамі для "чарнобыльцаў" у пачатку 90-х у Каліце ​​будавалі і цэнтральную каналізацыю, але завяршыць працы не даў распад Савецкага Саюза. Недабудаваныя каналізацыйныя сеткі на баланс так ніхто ўзяць і не адважыўся, а мясцовым жыхарам параілі ўсталяваць у сваіх дамах індывідуальныя сэптыкі.

© Sputnik / Виктор ТолочкоПадчас дажджоў усе вясковыя вуліцы безнадзейна сыходзяць пад ваду на розную глыбіню, у залежнасці ад памеру ям
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Падчас дажджоў усе вясковыя вуліцы безнадзейна сыходзяць пад ваду на розную глыбіню, у залежнасці ад памеру ям

Але вяскоўцы так і працягваюць па гэты дзень карыстацца недаробленай каналізацыяй, неяк уладкаваўшы яе па сваім меркаванні. За гэтыя гады, распавядаюць Бандарэнкі, у іх атрымалася дамовіцца з мясцовым Смалявіцкім ЖКГ, каб каналізацыю ўсё ж такі адпампоўвалі за 11 рублёў у месяц з кожнага дома.

Але за яе тэхнічным станам, роўна як і за выкананнем санітарных нормаў, ніхто не сочыць, пад'езд да яе таксама ніхто рабіць не спяшаецца. І самае цікавае, што скардзіцца з гэтай нагоды няма каму, таму што гаспадароў у аб'екта няма.

© Sputnik / Виктор ТолочкоСяльчане прыкрылі калодзеж каналізацыі як змаглі
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Сяльчане прыкрылі калодзеж каналізацыі як змаглі

Мясцовыя кажуць, што адзін не зусім цвярозы чалавек праваліўся ў неабгароджаны калодзеж. Пасля гэтага вяскоўцы прыкрылі яго як змаглі.

Пра пабітыя далоні і новыя зубы

Нават недаробленая каналізацыя турбуе мясцовых жыхароў менш, чым адсутнасць нармальных дарог.

Падчас дажджоў усе вясковыя вуліцы безнадзейна сыходзяць пад ваду на розную глыбіню, у залежнасці ад памеру ям. Калі ж вада адступае, прайсці па гэтых ямах, асабліва пажылым людзям, ды ў цёмны час сутак - той яшчэ квэст. І праходзяць яго, нажаль, не ўсё.

© Sputnik / Виктор ТолочкоВера Аляксандраўна Бортнік нядаўна спатыкнулася і ўпала на вясковай вуліцы, моцна разбілася
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Вера Аляксандраўна Бортнік нядаўна спатыкнулася і ўпала на вясковай вуліцы, моцна разбілася

"Я на днях праводзіла ўвечары пляменніцу, звалілася тут і разбілася, і нос, і далоні, і лоб разбіла, столькі крыві выцекла", - успамінае мясцовая жыхарка Вера Аляксандраўна Бортнік пра нядаўні няшчасны выпадак, а потым усё-ткі рэзюмуе: "Мне дапамаглі падняцца і дайсці дадому. І ўвогуле, калі б не дарогі, мы жывем добра".

Да яе далучаецца сяброўка - Ганна Сямёнаўна Ходан. Бабулі выйшлі на "праменад" і спрабуюць прайсці паміж ямамі, падтрымліваючы адна адну.

© Sputnik / Виктор Толочко86-гадовая Ганна Сямёнаўна не хавае радасці ад павышэння пенсіі і плануе ўставіць у Мінску зубы
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
86-гадовая Ганна Сямёнаўна не хавае радасці ад павышэння пенсіі і плануе ўставіць у Мінску зубы

"Мне пенсію паднялі ў 75 гадоў, а потым яшчэ і ў 80 дадалі. Атрымліваецца 521 рубель", - не хавае радасці 86-гадовая Ганна Сямёнаўна.

Жыве яна разам з сынам, якому 62 гады. Сын не п'е, маці не б'е, у доме ўсё сам можа зрабіць. Пра што яшчэ марыць?

"Раней піў, ой піў! Але ўжо пяць гадоў як кінуў, таму што пячонку пасадзіў", - тлумачыць жанчына.

Зараз яе сын працуе трактарыстам у гарадской ЖКГ. Ганна Сямёнаўна з іх з сынам бюджэту прымудраецца яшчэ і дапамагаць дачцэ.

"А зубы я стаўлю ў горадзе", - усміхаецца бабуля пакуль яшчэ бяззубай усмешкай.

© Sputnik / Виктор ТолочкоУ вёсцы ўсе жывуць па-рознаму - адны будуюць прасторныя хаты, іншыя наймаюцца да першых на працу
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
У вёсцы ўсе жывуць па-рознаму - адны будуюць прасторныя хаты, іншыя наймаюцца да першых на працу

Пра здаровых і хворых

"Там пажар быў два гады таму, на гэтым баку таксама два дамы было, здаецца, чатыры дамы згарэлі", - успамінаюць мясцовыя жыхары храналогію трагедый, праходзячы па вуліцы Цэнтральнай.

Яўген Канстанцінавіч Слыхоўскі жыве ў пачатку вуліцы. Нягледзячы на ​​раніцу, у доме ў яго госці і характэрны пах дыму з алкаголем.

Суседзі распавялі, што калісьці Слыхоўскі быў добрым экскаватаршчыкам. А аднойчы суседка ўбачыла, як загарэлася труба ў яго доме, і выклікала МНС. У той раз усё абышлося. Толькі печ прыйшлося разабраць і запрасіць спецыялістаў скласці зноўку.

"За печку аддаў 200 рублёў. Тынкаваў сам", - падзяліўся гаспадар.

© Sputnik / Виктор ТолочкоЯўген Слыхоўскі жыве ў саўгаснай хаце і ўжо тры гады як не працуе
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Яўген Слыхоўскі жыве ў саўгаснай хаце і ўжо тры гады як не працуе

Яўген Канстанцінавіч жыве ў саўгаснай хаце і ўжо тры гады не працуе. У 55 гадоў яго паспелі адправіць на пенсію. Пасля рэформы вярнуцца ўжо не змог - арытмія. Дачка яму не дапамагае, таму што, як ён кажа, "у яе сваіх праблем хапае".

Аддушына для нас - прыйсці сюды і паспяваць - як жыве беларускі Парыж - Sputnik Беларусь
"Аддушына для нас - прыйсці сюды і паспяваць" - як жыве беларускі Парыж

За што жыве Яўген Канстанцінавіч, які толькі цяпер, праз тры гады, стаў афармляць пенсію, высветліць не ўдалося. Але жыве жа! Яшчэ і гасцей сустракае.

Аляксандр Фёдаравіч Шчэрбіч і Наталля, якая не пажадала назваць сваё прозвішча, жывуць разам, хоць і не распісаны. У Каліту з суседняй вёскі яны пераехалі нядаўна ў пошуках лепшага жыцця. Кажуць, сябры з мясцовых параілі.

"Наймаемся да людзей", - адказваюць Наталля і Аляксандр на пытанне аб заробку.

 - А што рабіць умееце?

 - Усё! - не задумваючыся, у адзін голас сцвярджаюць яны і коратка апісваюць свой працоўны шлях, а заадно і стан здароўя.

© Sputnik / Виктор ТолочкоАляксандр і Наталля пераехалі нядаўна ў пошуках лепшага жыцця
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Аляксандр і Наталля пераехалі нядаўна ў пошуках лепшага жыцця

Аляксандру 43 гады. Сем гадоў ён прапрацаваў на ферме ў суседняй вёсцы. Два гады таму яго адхілілі ад працы з-за цяжкага дыягназу.

"Цыроз печані ў мяне", - як бы няўзнак кажа мужчына, але ўдакладняе, што ўладкаваўся працаваць да прыватніка на пілараму і атрымлівае добрую зарплату - 600 рублёў.

Наталля распавяла, што ёй два гады таму "прыйшлося звольніцца" з мясцовага цяплічнага камбіната з-за "праблем з хрыбетнікам". Цяпер, паводле яе слоў, трэба толькі прайсці абследаванне, і можна прасіцца назад.

Інваліды Лідзіі Андрэеўны

Жыхарка Каліты 70-гадовая Лідзія Андрэеўна Янчэўская, якую таксама ўдалося застаць дома, наогул чалавек незвычайны. Кожны дзень яна ўстае ў 4 раніцы, каб памыць, апрануць, накарміць "сваіх інвалідаў". Так яна называе дзвюх родных сясцёр, сапраўды інвалідаў 2-й групы, і далёкага сваяка, які "ўвесь хворы" і яму "проста няма дзе жыць".

© Sputnik / Виктор ТолочкоЛідзія Андрэеўна Янчэўская даглядае за дзвюма сёстрамі-інвалідамі і далёкім сваяком, якому "проста няма дзе жыць"
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Лідзія Андрэеўна Янчэўская даглядае за дзвюма сёстрамі-інвалідамі і далёкім сваяком, якому "проста няма дзе жыць"

"Вось гэта ў нас кухня, вось гэта сталовая, вось гэта ванны пакой з цёплай падлогай", - праводзіць Лідзія Андрэеўна экскурсію па сваёй хаце.

У доме цёпла, утульна і чыста. На стале - самавар, на печцы - котка. Усе інваліды глядзяць тэлевізары кожны ў сваім пакоі.

"Вось тут я захоўваю бульбу, капусту, яблыкі і астатнія прадукты, якія прадаю ўсю зіму ў найбліжэйшым мінскім мікрараёне. Гэта вялікая дапамога", - паказвае гаспадыня сваю веранду, застаўленую скрынямі з садавінай і банкамі з варэннямі-квашаннямі.

Убачыўшы потым яшчэ і акуратна прыбраны на зіму агарод, можна нават не сумнявацца ў тым, што Лідзія Андрэеўна мала адпачывае і шмат працуе. А яшчэ ў тым, што ў яе вельмі добрыя дзеці.

© Sputnik / Виктор ТолочкоУ хаце ў працавітай Лідзіі Андрэеўны цёпла, утульна і чыста. На стале - самавар, на печцы - кошка
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
У хаце ў працавітай Лідзіі Андрэеўны цёпла, утульна і чыста. На стале - самавар, на печцы - кошка

"Гэта ўсё сапраўды дзякуючы сыну з дачкой! Яны вельмі нам дапамагаюць. Толькі на пенсіі мы б пражыць не змаглі. Пачысціць трубу ў печы - 100 долараў, калодзеж - столькі ж, пасля замыкання паправіць электраправодку ў доме абыйшлося ў 120 долараў", - удакладняе пенсіянерка "вясковы" прэйскурант.

Але турбуе яе не гэтулькі памер аплаты, колькі адсутнасць якой-небудзь цэнтралізаванай службы спецыялістаў.

"Усіх майстроў даводзіцца шукаць самім па аб'явах, а якія з іх гарантыі?" - тлумачыць Лідзія Андрэеўна сваю занепакоенасць.

Адну з сясцёр яна даглядае ўжо 40 гадоў, другую - 10. Абедзве слабыя, але адна без рукі і самастойна перасоўвацца ўжо не можа.

"Думала, што ёй дадуць 1-ю групу, але камісія сказала: "ледзь-ледзь не хапае". Чаго ім не хапае?" - разважае пенсіянерка.

© Sputnik / Виктор ТолочкоВёска стаіць побач з Мінскам, але тут зусім іншая цішыня
У мяне цыроз, але зарплата вялікая: каму ў вёсцы жыць добра - Sputnik Беларусь
Вёска стаіць побач з Мінскам, але тут зусім іншая цішыня

Яна распавядае, што ёй неаднаразова прапаноўвалі аддаць сясцёр у інтэрнат.

"Але я нават уявіць не магу, што я буду тут, на свежым паветры, смачна есці і піць, а яны там..." - прызнаецца яна.

"А наогул пражывем! У мяне ўнук хакеіст, унучка - юрыст, праўнучка займаецца вялікім тэнісам. Усе слава Богу! Няма чаго шкадаваць!" - падводзіць вынік аптымістка з вёскі Каліта.

Стужка навiн
0
Спачатку новыяСпачатку старыя
loader
У эфіры
Заголовок открываемого материала
Міжнародны
InternationalEnglishАнглійскіMundoEspañolІспанскі
Еўропа
DeutschlandDeutschНямецкіFranceFrançaisФранцузскіΕλλάδαΕλληνικάГрэчаскіItaliaItalianoІтальянскіČeská republikaČeštinaЧэшскіPolskaPolskiПольскіСрбиjаСрпскиСербскіLatvijaLatviešuЛатышскіLietuvaLietuviųЛітоўскіMoldovaMoldoveneascăМалдаўскіБеларусьБеларускiБеларускі
Закаўказзе
ԱրմենիաՀայերենАрмянскіАҧсныАҧсышәалаАбхазскіХуссар ИрыстонИронауАсецінскіსაქართველოქართულიГрузінскіAzərbaycanАzərbaycancaАзербайджанскі
Бліжні Усход
Sputnik عربيArabicАрабскіTürkiyeTürkçeТурэцкіSputnik ایرانPersianФарсіSputnik افغانستانDariДары
Цэнтральная Азія
ҚазақстанҚазақ тіліКазахскіКыргызстанКыргызчаКіргізскіOʻzbekistonЎзбекчаУзбекскіТоҷикистонТоҷикӣТаджыкскі
Усходняя і Паўднёва-Усходняя Азія
Việt NamTiếng ViệtВ'етнамскі日本日本語Японскі俄罗斯卫星通讯社中文(简体)Кітайскі俄罗斯卫星通讯社中文(繁体)Кітайскі
Паўднёвая Амерыка
BrasilPortuguêsПартугальскі