Залатыя руднікі, пячоры, дзюны: новыя аб’екты сусветнай спадчыны ЮНЕСКА

Курган-могільнік Майдамс, Індыя.

Гэта курганы каралеўскай сям’і і арыстакратыі сярэднявечнага каралеўства Ахом (1228-1826) у Асаме. На гэтым месцы знаходзіцца каля 150 курганоў, хаця не ўсе з іх былі раскапаны.

Звычайна будаваліся як паўсферычныя курганы, зробленыя ў асноўным з зямлі і цэглы. Яны ўзводзяцца над падземным склепам, дзе цела памерлага, часта забальзаміраванае, хавалі разам з рознымі асабістымі рэчамі, артэфактамі, а часам нават са слугамі і жывёламі.

Месца старанна выбіралася, часта каля святых гаёў ці вадаёмаў. Памер і складанасць канструкцыі залежалі ад статусу памерлага, буйнейшыя і складаныя Майдамы прызначаліся для каралёў і высокапастаўленых вяльможаў.

Залатыя руднікі на востраве Садо, Японія.

Рэшткі залатых руднікоў Садо складаюцца з двух асноўных аб’ектаў – залатога рудніка Нісімікава і залатога і срэбнага рудніка Айкава Цурусі, якія ў перыяд Эдо знаходзіліся пад прамым кіраваннем сёгуната.

Гэта найбуйнейшы адкрыты горназдабыўны аб’ект у Японіі, дзе выкарыстоўваліся традыцыйныя спосабы здабычы, і металы тут здабывалі на працягу прыкладна 400 гадоў да 1989 года.

Падчас Ціхаакіянскай вайны жыхароў Карэйскага паўвострава мабілізавалі на працы на залатых рудніках, і Паўднёвая Карэя выступіла супраць рэгістрацыі гэтага месца ў якасці аб’екта Сусветнай спадчыны, спасылаючыся на прымусовую працу ваеннага часу.

Архітэктурны ансамбль Цэнтральная вось Пекіна, Кітай.

Цэнтральная вось Пекіна ўяўляе сабой умоўную лінію з поўначы на ​​поўдзень горада. Яна пачала развівацца з XIII стагоддзя і ў асноўным была сфарміравана ў XVI стагоддзі.

Цяпер яе працягласць складае 7,8 км, яна прызнана самай доўгай лініяй гарадской восі ў свеце. Уздоўж гэтай восі захоўваецца мноства важных старажытных архітэктурных комплексаў Пекіна.

Кеназёрскі нацыянальны парк.

"Заповеданное Кенозерье" стала 33-м аб’ектам сусветнай спадчыны, размешчаным на тэрыторыі Расіі.

Гэта найважнейшая тэрыторыя для міграцыі і гнездавання птушак. Дзякуючы прыродаахоўнаму статусу тэрыторыі і вялікай працы супрацоўнікаў тут захаваны помнікі народнай архітэктуры XII-XIX стагоддзяў.

Пячора Дыпклоф, ПАР.

У гэтай скалістай пячоры выяўлены адны з найстаражытных сімвалічных малюнкаў – арнамент у выглядзе раўналежных і скрыжаваных ліній, выразаны на шкарлупіне яйкаў страуса. Спецыялісты ацэньваюць узрост малюнкаў у 6 000 гадоў.

Памятныя месцы Нэльсана Мандэлы ў ПАР.

У гэтай намінацыі прадстаўлены аб’екты, звязаныя з актывістамі-праваабаронцамі, якія выступалі супраць рэжыму апартэіду ў Паўднёвай Афрыцы і ўдзельнічалі ў працэсах, якія прывялі да ўсталявання шматрасавай дэмакратыі ў 1994 годзе.

На фота: свята ў гонар былога прэзідэнта ПАР Нэльсана Мандэлы ў метадысцкай царкве, якую ён наведваў у дзяцінстве, у Мкхекезвені, ПАР.

Экбатана, Іран.

Экбатана – першая сталіца мідыйскага царства і летняя сталіца імперыі Ахеменідаў.

Узгорак Экбатана вышынёй 20 метраў і шырынёй 50 га размешчаны на ўсходніх схілах Загроса ў цэнтры Хамедана.

На здымку: асноўнае даследаванае месца ўзгоркаў Хагматаны.

Заказнікі пералётных птушак уздоўж узбярэжжа Жоўтага мора і Бахайскага заліва ў Кітайскім заліве.

Гэтая тэрыторыя ў экарэгіёне Жоўтага мора падтрымлівае найважнейшыя месцы пасялення птушак, якія мігрыруюць па Усходнім Азіяцка-Аўстралазійскім пралётным шляху, які ахоплівае каля 25 краін ад Арктыкі да Паўднёва-Усходняй Азіі і Аўстралазіі.

На фота: залацісты сявец.

Руіны мячэці ў Гедзе, Кенія.

Гедэ – горад, які размяшчаўся на тэрыторыі Кеніі ў XIII – XVII стагоддзях. У наш час ад яго былой славы засталіся толькі руіны.

Ніякіх пісьмовых згадак пра Гедэ не захавалася, але раскопкі, праведзеныя на яго тэрыторыі ў 1948-1958 гадах, даказваюць, што горад з’яўляўся важным гандлёвым вузлом – тут можна было купіць дарагія тканіны, зброю, каштоўнасці і розныя бытавыя прадметы.

Археалагічны помнік Ум эль-Джымаль, Іарданія.

Сельскае паселішча на поўначы Іарданіі арганічна развілося на месцы больш ранняга рымскага паселішча прыкладна ў V стагоддзі нашай эры і функцыянавала да канца VIII стагоддзі нашай эры.

Тут захаваліся базальтавыя збудаванні візантыйскага і ранняга ісламскага перыядаў, якія прадстаўляюць мясцовы архітэктурны стыль рэгіёна Хауран, з некаторымі больш раннімі рымскімі ваеннымі будынкамі, перапрафіляванымі пазнейшымі жыхарамі.

Самыя раннія збудаванні, выяўленыя ва Ум Аль-Джымале, адносяцца да I стагоддзя нашай эры, калі гэтая вобласць уваходзіла ў склад Набацейскага царства.