Край, дзе спыніўся час: "мёртвыя" вёскі зоны адчужэння – фота

Уезд праз кантрольна-прапускны пункт "Бабчын" у ПДРЭЗ.

Такія камяні можна ўбачыць па ўсёй зоне адчужэння – гэта напамін пра падзеі 40-гадовай даўніны.

Індывідуальны дазіметр пагранічніка, з іх дапамогай нарады правяраюць закінутыя будынкі зоны адчужэння.

Пажарная вышка ў вёсцы Краснаселле.

Закінуты дом у зоне адчужэння.

Час бярэ сваё – такія разбураныя дамы можна ўбачыць па ўсёй зоне адчужэння.

Закінуты калодзеж.

Заходзіць у дамы небяспечна, ёсць рызыка таго, што абваліцца дах.

Жыццё тут застыла – кінутыя прадметы быту можна ўбачыць па ўсёй хаце.

Стары, поўны запусцення дом – такіх тут дзясяткі.

Каля Арэвіцкай школы ўсталяваны барэльеф Ільіча – "бацькі" Кастрычніцкай рэвалюцыі. Дзіўна, але за доўгія гады нават пабелка з яго не адвалілася.

Помнік загінулым землякам у гады Вялікай Айчыннай вайны. Такія манументы даглядаюць супрацоўнікі запаведніка.

Разбураная гаспадарчая пабудова.

Кінутыя рэчы ў Арэвіцкай школе.

Пагранічнік правярае будынак на прадмет парушальнікаў.

Процівагазы, пакінутыя, відаць, пасля таго, як жыхары з’ехалі са сваіх родных мясцін.

Таямнічасць закінутых вёсак цягне да сябе людзей да гэтага часу.

Значныя некалі лозунгі з часам сціраюцца.

Пакрытыя шматгадовым пылам цацкі ў закінутых будынках робяць асабліва цяжкае ўражанне.

Унутры Арэвіцкай школы.

У адным з класаў закінутай школы.

Падручнікі і сшыткі засталіся ляжаць проста на партах.

Час не пашкадаваў школьную абстаноўку.

Калісьці ў школьным харчаблоку віравала жыццё.

Чарніла ў сшытках выцвіла, але пры жаданні можна разабраць напісанае.

У адным з дамоў у Арэвічах. Газета ад 23 красавіка засталася ляжаць на стале. Да трагедыі на ЧАЭС заставалася тры дні.

Будынак сельскай бальніцы ў Арэвічах.

Калісьці ў мясцовым шпіталі ратавалі пацыентаў, а ў красавіку 1986-га адсюль прыйшлося ратавацца ўсяму насельніцтву.

Пакой, дзе ўзважвалі дзяцей. Лялька на шалях выглядае жудасна.

Медкарта пацыенткі, яна ляжыць некранутай 40 гадоў.

Спісак людзей, якія прайшлі флюараграфію. У ім ёсць нават народжаныя ў канцы XIX стагоддзя.

Пах лекаў да гэтага часу адчуваецца ў напаўразбуранай бальніцы.

Сасна расце прама з клуба ў Пагонным.

Унутры клуба засталіся савецкія плакаты, крэслы. У цэнтры, напэўна, была прасторная танцпляцоўка.

Таблічка рэжыму працы клуба, якая захавалася.

Калісьці ў зале клуба было шумна і весела.

Насценгазета з адсылкай на савецкі сатырычны часопіс "Крокодил".

У 1988-м годзе ў зоне адчужэння быў створаны Палескі дзяржаўны радыяцыйна-экалагічны запаведнік.