14:51 24 мая 2018
«Радыё Sputnik»
Няглюбскі ручнік - буквар з тысячагадовай гісторыяй

Ткалі, тчом і будзем ткаць – фестываль "Кросенцы" ў вёсцы Няглюбка

© Sputnik / Анна Соколова
Спадчына
Атрымаць кароткую спасылку
7330

Мінула мода на замежную сінтэтыку з яркім прынтам, хочацца свайго, народнага, у адзін голас паўтаралі ўдзельнікі фестывалю ткацтва.

Ганна Сакалова, Sputnik.

Вёска Няглюбка ў Гомельскай вобласці знакамітая на ўвесь свет сваімі даматканымі ручнікамі. Тут дзейнічае сельскі клуб ткацтва, які заваяваў прызнанне далёка за межамі Беларусі. Творы няглюбскіх ткачых сталі ўпрыгожваннем музеяў і прыватных калекцый Еўропы і Азіі, захоўваюцца ў нью-ёркскім Metropolitan Museum of Art.

Апошні раз на стужкі інфармагенцтваў Няглюбка трапіла пасля надання тэкстыльнай традыцыі статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці і ўручэння прэзідэнту Беларусі Аляксандру Лукашэнку трыццаціметровага шэдэўра-абярэга, вытканага да 30-годдзя Чарнобыля.

Рушники каждого райцентра отличаются стилистикой рисунка и сочетанием различных элементов
© Sputnik / Анна Соколова
Ручнікі кожнага райцэнтра адрозніваюцца стылістыкай малюнка і спалучэннем розных элементаў

На фестывалі "Кросенцы" ўзгадалі гэты факт, але прадэманстравалі і новыя вырабы. Некаторыя ткалі наўпрост падчас святочнага канцэрта. І не толькі няглюбцы. Майстар Віталь Карпінскі з Уваравічаў Буда-Кашалёўскага раёна не паленаваўся даставіць у сталіцу ткацтва станок. Хай нядаўно зроблены, але ж з гісторыяй.

Виталий Карпинский привез на фестиваль свой станок
© Sputnik / Анна Соколова
Віталь Карпінскі прывёз на фестываль свой станок

 

"Гэты станок я зрабіў па ўзоры, які падгледзіў у Чыцінскай вобласці Расіі. Туды сто гадоў таму дэпартавалі кулакоў і палескіх старавераў, засноўвалі селішчы на выдаленні ад магістраляў і ліній электраперадач. Таму, бачыце, прадугледжаны падсвечнікі. На ноч хапала пяць свечак. Але гэта ўдар па вачах. Таму сына Сямёна я навучаю пры натуральным асвятленні", — падзяліўся са Sputnik ткач Віталь Карпінскі з Уваравічаў.

Десятилетний Семен развенчивает миф о том, что ткацким делом занимаются исключительно девушки
© Sputnik / Анна Соколова
Дзесяцігадовы Сямён развенчвае міф пра тое, што ткацкім справай займаюцца выключна дзяўчыны

Адноўлены Віталём станок цікавы яшчэ і тым, што ў яго няма нажнога прывада — педаляў. Рамеснік трактуе гэта адназначна: "Аднавяскоўцы палегчылі працу чалавеку, які мае вялікія праблемы з нагамі".

В народе говорят, что рушники – это дорога на небо. Поэтому ими украшают иконы
© Sputnik / Анна Соколова
У народзе кажуць, што ручнікі - гэта "дарога на неба". Таму імі ўпрыгожваюць абразы

Рамеснік Карпінскі ў добрым сэнсе апантаны ідэяй развіцця старадаўняга рамяства і рады аказваемай яму падтрымцы. Улады Буда-Кашалёўскага раёна паабяцалі яму садзейнічанне ў арганізацыі школы рамёстваў для дзетак.

Продемонстрировать свои рушники с поясами приехали мастера из различных районов Гомельщины
© Sputnik / Анна Соколова
Прадэманстраваць свае ручнікі з паясамі прыехалі майстры з розных раёнаў Гомельшчыны

Дзіўна, але і гараджанам з абласнога цэнтра ткацтва падабаецца. Так сцвярджае наглядчык Веткаўскага музея народнай творчасці Галіна Парашчанка. Пры гомельскім філіяле музея паспяхова дзейнічаюць аб'яднанні дарослых і дзяцей.

"Мінула мода на замежную сінтэтыку з яркім прынтам. Хочацца свайго, народнага, натуральнага. Прыходзяць людзі творчыя. Да прыкладу, артысты гомельскіх вакальных і харэаграфічных калектываў бяруць урокі ткацтва, каб ствараць сцэнічныя касцюмы сваімі рукамі. Гэта зусім не складана. Што дачыненні да ручніка, то дастаткова 45 хвілін школьнага ўрока, каб вучні здолелі самі выткаць самы просты выраб", — здзіўляе тэрмінамі Галіна Парашчанка.

Ткачиха Галина Паращенко: Познать азы ткацкого ремесла несложно: достаточно 45 минут школьного урока
© Sputnik / Анна Соколова
Ткачыха Галіна Парашчанка: "Пазнаць асновы ткацкага рамяства нескладана: дастаткова 45 хвілін школьнага ўрока"

І набірацца досведу лепш у школьныя гады. Пакуль свабодныя хаця б паўдня. У Тамары Базылевай з Казацкіх Балсуноў на творчасць паўначы застаецца, а на сон і наогул нічога.

Тамара Базылева (справа) подшучивает над собой: болят то роги, то ноги, но за деревянные кросны все равно берется
© Sputnik / Анна Соколова
Тамара Базылева (справа) паджартоўвае над сабой: баляць то "рогі", то ногі, але за драўляныя кросны ўсё роўна бярэцца

"У вёсцы па-іншаму неяк. Гаспадарку трымаю. Усе часу няма. Вось, зірніце на рукі. Сёння да гадзіны ночы пірагі пякла, каб вас, гасцей, пачаставаць, а на досвітку на фестываль", — усміхаецца гаспадыня.

На такіх заслужаных майстроў і абапіраецца самабытнасць. Дзіўна, колькі іх на беларускім Палессі. А вось знаўцаў этнаскарбаў напералік. Але ёсць жа. Машыны са сталічнымі і расійскімі дзяржнумарамі стаялі бліжэй за іншыя да няглюбскай плошчы: раней за ўсіх, значыць, прыехалі.

Тэги:
Нацыянальная культура, Беларусь
Правілы карыстанняКаментары

Галоўныя тэмы