19:51 18 лістапада 2019
«Радыё Sputnik»
  • USD2.05
  • EUR2.26
  • 100 RUB3.21
Вераніка Пляшкевіч

Актрыса Вераніка Пляшкевіч пра ролю Паўліны Мядзёлкі, прыгажосць і "мыладрамы"

© Photo : Анжелики Грекович
Асоба
Атрымаць кароткую спасылку
27370

Дзяўчына распавяла, чаму не адмаўляецца здымацца ў расійскіх серыялах, і што адчувае, калі гледачы сыходзяць падчас спектакля.

Беларуская актрыса Вераніка Пляшкевіч апошнія некалькі гадоў нязменна ўваходзіць у спісы самых-самых ў беларускім кіно і тэатры - самая сэксуальная, прыгожая, таленавітая і запатрабаваная. На рахунку дзяўчыны - больш за 30 роляў на экране і сцэне, медаль Францыска Скарыны, шматлікія прызы і дыпломы.

Вераніка Пляшкевіч - антыпрыклад стэрэатыпу пра тое, што ў беларускім кіно, як і ў мастацтве, усё дрэнна.

Карэспандэнт Sputnik Алеся Шаршнёва паразмаўляла з актрысай пра стаўленне да жыцця, беларускі тэатр і працу "па каханні і за грошы".

"Мне бліжэй дыпламатыя, чым рэвалюцыя"

— У снежні гэтага года запланавана прэм'ера нацыянальнага кінапраекта "Янка Купала", у якім вы выканалі ролю актрысы, пісьменніцы і рэвалюцыянеркі Паўліны Мядзёлкі. Як ставіцеся да сваёй гераіні?

— На жаль, пра яе вельмі мала інфармацыі, але ўсё, да чаго я змагла дацягнуцца, прачытала. Яна была жанчынай, якая прыцягвала ўвагу мужчын і атрымлівала асалоду ад гэтага. Такое стаўленне ў некаторай ступені блізка і мне, бо мы абедзве актрысы.

Што тычыцца яе дзейнасці, грамадзянскай пазіцыі, відавочна, што яна была моцным і бясстрашным чалавекам, гатовым рабіць сур'ёзныя ўчынкі. У гэтым плане праводзіць паралелі з сабой не бяруся: я апалітычны чалавек. Гэта не значыць, што мяне не цікавіць лёс майго народа ці сусветная сітуацыя. Проста па сваёй сутнасці я пацыфіст і прытрымліваюся думкі пра тое, што трэба зрабіць усё магчымае, каб пазбегнуць вайны.

В роли Павлины Мяделки - Вероника Пляшкевич
© Sputnik Алеся Шершнева
Вераніка Пляшкевіч падчас здымак фільма пра Янку Купалу

Мне бліжэй дыпламатыя, чым рэвалюцыйныя настроі, якія часта прыводзяць да шматлікіх чалавечых ахвяр.

— Пасля прэм'еры трэйлера водгукі гледачоў былі ў асноўным станоўчымі. Аднак крытыкі наўрад ці атрымаецца пазбегнуць з-за сучаснай моды лаяць усё беларускае. Як ставіцеся да такой пазіцыі?

— Мне здаецца, што ў нас знікла канструктыўная крытыка. Людзі альбо пераказваюць сюжэт, альбо кажуць, што ўсё дрэнна, але пры гэтым не прыводзяць ніякіх аргументаў. Дэталёвага аналізу я даўно не сустракала ні ў інтэрнэце, ні ў прэсе. Але гэта ж праца крытыкаў, і яны выконваюць яе, як умеюць. Як і мы.

Мы працавалі сумленна, у сілу свайго разумення. Спадзяюся, гледачы паглядзяць з захапленнем, а крытыкі? Гэта іх справа.

"Сучасны глядач не любіць пакутаваць"

— За 14 гадоў працы ў тэатры і кіно як змянілася ваша ўспрыманне крытыкі ў свой адрас?

— Спачатку гэта, вядома, ламае, асабліва, калі ты з гэтым не згодны. Але галасы заціхаюць, ты выходзіш на сцэну і бачыш, што глядач з табой. І становіцца ўсё роўна, таму што ўсё ж такі галоўны крытык - гэта глядач.

Ролю Катарыны ў спектаклі Утаймаванне свавольніцы Вераніка выконвае ўжо 14 гадоў
© Photo : НАДТ им. М.Горького
Ролю Катарыны ў спектаклі "Утаймаванне свавольніцы" Вераніка выконвае ўжо 14 гадоў

— Але ў такім выпадку ёсць небяспека ісці на павадку ў гэтага галоўнага крытыка...

— Зараз такі час - усё скіравана на забавы. Глядач не любіць пакутаваць, таму на сцэне ўсё менш сур'ёзнай драматургіі. Хоць ёсць вельмі таленавітыя праекты, напрыклад, Арт Карпарэйшн і Homo Cosmos. Яны ставяць цікавыя эксперыменты, але не трэба забываць, што гэта не рэпертуарны тэатр.

У рэпертуарным тэатры ўсё значна складаней. Зараз у будынку нашага тэатра (Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя М. Горкага, - Sputnik) ідзе рамонт, таму выступаць прыпадае на чужой пляцоўцы. Але зараз наш тэатр стаіць на парозе зменаў - будзем дадаваць новыя, больш сур'ёзныя пастаноўкі, прымушаць гледача думаць.

Вераніка Пляшкевіч (Люцыяна) і Іван Стральцоў (Максім Багдановіч) у спектаклі Пясняр
© Photo : НАДТ им. М.Горького
Вераніка Пляшкевіч (Люцыяна) і Іван Стральцоў (Максім Багдановіч) у спектаклі "Пясняр"

— Якія праекты сёння знаходзяцца ў вашым чэк-лісце?

— Дзякуй богу, ёсць праца (усміхаецца). Зараз заканчваем працу над другой часткай фільма "Сляды апосталаў" рэжысёра Сяргея Талыбава, скончылі агучку фільма пра Янку Купалу, карціну "Аванцюры Пранціша Вырвіча", рыхтуемся ў снежні прадставіць навагодні мюзікл для дзяцей. Ну і паралельна я задзейнічана ў некалькіх расійскіх праектах.

— Мюзікл? Наколькі цікавая гэта праца пасля сур'ёзных і, можна сказаць, манументальных роляў у кіно?

— Гэты мюзікл "Дзінь-дон, Я ваша мама!" створаны па матывах знакамітай савецкай кінаказкі "Мама". Песні з гэтага фільма сталі сапраўднымі хітамі на ўсе часы! Працуем разам з маім нязменным сцэнічным партнёрам вось ужо 14 гадоў Сярожам Чэкерэсам і таленавітымі рабятамі з Тэатра эстраднай песні "Сябрынка". Мы пакажам гледачам новае тэатральнае прачытанне старой казкі - любімыя музычныя хіты ў сучаснай аранжыроўцы, з яркімі касцюмамі і прыгожай харэаграфіяй.

Мы хацелі наблізіцца да арыгінала. Спадзяюся, у нас гэта атрымаецца.

Мюзікл Дзінь-дон, Я ваша мама!
© Photo : Анжелика Грекович
Мюзікл "Дзінь-дон, Я ваша мама!"

"Часам беларусам хочацца даць выспятка пад зад"

— Папулярная беларуская актрыса Вераніка Пляшкевіч ніколі не хацела з'ехаць у Расію, каб працаваць і станавіцца запатрабаванай там?

— З'ехаць думак не было, я не лавец прывіднага шчасця. Калі б у мяне цяпер нічога не было, можна было б з'ехаць і шукаць сябе дзесьці ў іншым месцы, але цяпер я не бачу сэнсу. Расці і развівацца мне нічога не перашкаджае, ёсць усе магчымасці. Мне тут добра, люблю Мінск, нашых людзей.

Пушкін не выязджаў за межы радзімы і, тым не менш, стаў вядомы на ўвесь свет. У гэтым ёсць нейкі фаталізм, але я ўпэўненая, што, калі так трэба, мой лёс мяне абавязкова знойдзе.

Таленавітыя рабяты з Расіі пастаянна прыязджаюць у Беларусь і ў добрым сэнсе слова здзіўлены нашай школай і нашай падрыхтоўкай. Напрыклад, я ўдзельнічала ў спектаклі Дзмітрыя Ваўкастрэлава разам з тэатрам ДОК "Засмучаны хакеіст". Цікавая праца.

— Што адчувае акцёр, калі падчас спектакля гледачы выходзяць з залы?

— У мяне было такое некалькі разоў, і гэта непрыемна. Ты адразу пачынаеш думаць, што зрабіў не так, дзе памылка. Але гэта ж справа густу, хто любіць дыню, хто любіць кавун. Так і з тэатрам ідуць справы.

Калі глядач выходзіць з залы прама падчас спектакля, гэта збівае, і ты пачынаеш як быццам выскокваць з штаноў. Хочацца закрычаць: "Пачакайце! Зараз будзе вельмі цікава!". Такой залежнасці ад гледача трэба пазбягаць, таму што падладжванне публікі - гэта самае дрэннае.

Іншая справа, калі тэатральная прастора пабудавана такім чынам, што глядач не можа незаўважна сысці са спектакля, як, напрыклад, у Ок16. Тады акцёр вымушаны прымаць такія правілы гульні.

— Удзел у расійскіх праектах - гэта праца па каханні або за грошы?

— Усё разам - і па каханні, і за грошы (смяецца). Бываюць зусім знішчальныя "мыладрамы". Часам я адкрываю сцэнар і разумею, што ў мінулым фільме мая гераіня казала тое ж самае, выглядала таксама. Гэта смяшыць, і, калі рэжысёр ідзе насустрач, стараешся нешта мяняць.

Навошта адмаўляцца? Я люблю працаваць.

Акцёрская прафесія - гэта такая ж праца, як і ўсе астатнія. Я лічу ханжаствам казаць, што здымкі ў рэкламе ці кінапраектах за грошы зневажаюць нашу прафесію.

Бываюць і малабюджэтныя праекты, у якіх табе плацяць вельмі мала, але гэта так цікава, што ты разумееш, што нават бясплатна гатовы за гэта ўзяцца.

— Чым адрозніваецца расійскі і беларускі здымачны працэс?

— Што тычыцца Масквы, там вельмі цэняць час. Калі ты не паспеў зрабіць працу ў адведзены час, ты не падыходзіш для гэтай працы.

У нас вельми камфортнае жыццё ў сэнсе рытму. Нават пробкі мінімальныя ў параўнанні з Масквой. Таму там робяць усё значна хутчэй.

У гэтым сэнсе нашым часам хочацца даць выспятка пад зад: трэба рабіць працу хутка і якасна.

"Я магу быць прыгожай жанчынай, але не заўсёды"

— Вас пастаянна ўключаюць у рэйтынгі самых прыгожых і сэксуальных беларускіх акторак. Як да гэтага ставіцеся?

— Я рагачу. З аднаго боку, такія рэйтынгі - гэта прыемнае пагладжванне, якое патрэбна любому акцёру, а з другога... Напэўна, пра мяне будзе больш правільна сказаць так: я магу быць прыгожай жанчынай, але гэта здараецца не заўсёды.

— 35 гадоў для артыста - гэта страшны ўзрост?

— Хоць і здаецца, што ўсё самае лепшае мы згулялі ў 20 гадоў, цяпер магу сказаць, што 35 гадоў - гэта выдатны час, калі ты малады і актыўны, ёсць сілы і энергія, але пры гэтым больш свядома падыходзіш да роляў, ацэньваеш тое, што адбываецца і разумееш, куды трэба рухацца.

— Чым адрозніваецца актрыса Вераніка Пляшкевіч, якая 14 гадоў таму скончыла ўніверсітэт і ўпершыню выйшла на сцэну, ад той, якая працуе ў тэатры зараз?

— У мяне стала больш упэўненасці, нахабства і самаіроніі да ўсяго таго, што адбываецца (смяецца). Усё пазнаецца ў параўнанні і набывае іншую раўнавагу.

З таго часу я сумую толькі па самой сабе, па часе, калі не было ніякіх клопатаў. У мяне і цяпер іх няшмат, але тады ўвесь свет быў пафарбаваны ў колеры яркай вясёлкі, а зараз набывае пастэльныя тоны.

Вераніка Пляшкевіч і Сяргей Чакерэс
© Photo : Анжелика Грекович
Вераніка Пляшкевіч і Сяргей Чакерэс

— Ці бачыце сябе на сцэне праз 50 гадоў?

— Я не думала пра тое, што будзе праз 50 гадоў, таму што не люблю і баюся расчароўвацца. Хочацца, каб жыццё заўсёды было казкай, каб усё атрымлівалася і ў жыцці, і ў каханні. Прыдумаеш сабе нешта, гэта не атрымаецца і тады ёсць небяспека страціць сябе. Хоць заўсёды ёсць людзі, якія дапамогуць. Для мяне гэта муж, сябры.

У гэтым сэнсе тэатр - жудасны і выдатны. Калі ты пачынаеш секчы якары, сыходзіць, цябе могуць не спыніць. А бывае наадварот, калі ўсё дрэнна, прыходзіш сюды, людзі дапамагаюць і ты адраджаешся.

Тэги:
Вераніка Пляшкевіч, Янка Купала, Паўліна Мядзёлка, Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя М. Горкага, Беларусь, Кіно

Галоўныя тэмы