Бацька, маці і родная мова: 5 лепшых вершаў пра сям'ю

© Sputnik / Александр Кряжев / Перайсці ў фотабанкСям'я з дзіцем гуляе ў парку
Сям'я з дзіцем гуляе ў парку - Sputnik Беларусь, 1920, 04.08.2022
Падпісацца на
Yandex newsTelegram
У летняй падборцы Sputnik беларускія вершы пра сям’ю – цёплыя словы, прысвечаныя самым дарагім людзям у свеце.
Лета – цудоўная пара, калі можна разам са сваімі блізкімі адправіцца на далёкі адпачынак, пайсці ў лес па маліны ці парыбачыць сям’ёй на вясковай рачулцы. Такія моманты жыцця вельмі каштоўныя для кожнага чалавека.
Патрэба ведаць свае карані – неад’емная частка чалавечага існавання. І ў яго аснове спрадвеку ёсць месца для адчування адзінства са сваёй сям’ёй, зямлёй продкаў і родным словам, якое ўпершыню мы чуем ад маці і таты.
Самыя блізкія ў свеце людзі не толькі даюць нам жыццё, але і перадаюць у спадчыну найгалоўнейшы скарб, якім валодае кожны чалавек – родную мову. Для іх мы заўсёды маленькія і заўсёды можам прыйсці са сваімі нягодамі і клопатамі, каб атрымаць спачуванне і параду.
Але варта нагадаць сябе, што і бацькам таксама неабходны наша ўвага і цеплыня. Менавіта пра гэта сённяшняя падборка сямейных вершаў беларускіх паэтаў, якую прапануе вам Sputnik.
© Sputnik / Виктор ТолочкоКолькі сягоння на іх / Віднеецца чорных, глыбокіх / Шрамоў і маршчынаў...
Вот так выглядят руки вязальщицы веников - в сезон мозоли не проходят - Sputnik Беларусь, 1920, 04.08.2022
Колькі сягоння на іх / Віднеецца чорных, глыбокіх / Шрамоў і маршчынаў...

Рукі маці

Іх цалавала зямля
Сваімі пясчанымі вуснамі
I каласамі;
Неба спякотай, вятрамі, дажджамі
Іх цалавала.

Пража нямала
З іх выпіла ў ночы бяссонныя
Свежасці ранняй.
Колькі яны запалілі світанняў,
Зораў над намі.

Колькі сягоння на іх
Віднеецца чорных, глыбокіх
Шрамоў і маршчынаў,
Гэта сляды, што навекі пакінуў
Шлях наш суровы.

Толькі заўсёды,
Як мы зберымося дамоў
I на стол пакладзе рукі маці,
Быццам ад сонца, ад іх пасвятлее ў хаце
I ў сэрцы.

Максім Танк
© SputnikВярнуўшыся ў родную хату, / На родны прысеўшы парог, / Ты скажаш: "Дзень добры, мой тата!.."
Сельский житель - Sputnik Беларусь, 1920, 03.08.2022
Вярнуўшыся ў родную хату, / На родны прысеўшы парог, / Ты скажаш: "Дзень добры, мой тата!.."

* * *

Вярнуўшыся ў родную хату,
На родны прысеўшы парог,
Ты скажаш: "Дзень добры, мой тата!
Падумаць, прайшло столькі год…"
Маршчыністы твар усміхнецца
І скажа: "Мінаюць гады,
Але застаюцца навечна
Святымі – сям’я, дом, бацькі!"

Вярнуўшыся ў родную хату,
З сям’ёй за святочным сталом,
Сустрэўшы з аплаткай Каляды,
Успомніш дзяцінства сваё…
І рэха малітвы сумеснай
Гучыць, як бацькоўскі наказ:
"Вас можа раскідаць па свеце,
Але прылятайце да нас!"

Вярнуўшыся ў родную хату,
Адкуль б’е крыніца твая,
Цяпер дзе адно маці з татам
Стаяць ля пустога двара
І вуліцай зноў выглядаюць,
Калі ў дом вярнуцца сыны…
А дзеці лісты дасылаюць:
"Вам дзякуй, што ў свеце ёсць Вы!"

І робішся зноўку багатым
Ад шчырых усмешак і слоў,
Вярнуўшыся ў родную хату –
Да родных, любімых бацькоў!!!

Антон Янкоўскі
© Sputnik / Владимир АкимовРадня – працяг твайго зямнога дня. / Маліся, каб не скора вечарэла...
С мамой - Sputnik Беларусь, 1920, 03.08.2022
Радня – працяг твайго зямнога дня. / Маліся, каб не скора вечарэла...

"Радня – працяг твайго зямнога дня..."

Радня – працяг твайго зямнога дня.
Маліся, каб не скора вечарэла,
Каб адзіноту крэўнасцю сагрэла,
Каб ля цябе не зябла дабрыня.
Ваўком завые злосці ваўчаня,
Зірне чужая зайздрасць анямела.
Каб дрэва радаводнае шумела,
Таіць карэнне мусіць глыбіня.
Рыдлёўка далакопава ў знямозе
Жвір сыпле раўнадушнай даланёй
На сон, што йдзе па незямной дарозе.
Трывожна кожнай верачы прыкмеце,
Расстаўшыся з апошняю раднёй,
Адчуеш, як сцюдзёна ў гэтым свеце.

Рыгор Барадулін
© Sputnik / Альфрэд МікусСынок і Маці – зерне і ралля. / Сынок і Маці – мудрая ікона...
Спіс з абраза Божай Маці Юравіцкай, які зараз захоўваецца ў манастыры - Sputnik Беларусь, 1920, 04.08.2022
Сынок і Маці – зерне і ралля. / Сынок і Маці – мудрая ікона...

Сынок і маці

Пакуль яшчэ зялёная зямля
Трымае нас па міласці закона,
Сынок і Маці – зерне і ралля.
Сынок і Маці – мудрая ікона.

I спеюць хай удзячныя гады,
Бяжыць удаль дарога палявая.
Ён для яе маленькі назаўжды,
Нявопытны, пакуль яна жывая.

Крывавы час, адкінь свой грозны меч.
Прыслухайся да сцішанага слова.
З кароткіх, як само жыцьцё, сустрэч
Саткана іх нявечная размова.

Яўгенія Янішчыц
© Sputnik / Альфред МикусУ хаце не ўсе, яшчэ сына здалёк / бацька чакае, прысеўшы на лаву...
Осень в Беларуси - Sputnik Беларусь, 1920, 04.08.2022
У хаце не ўсе, яшчэ сына здалёк / бацька чакае, прысеўшы на лаву...

Як бацька чакае сыноў

Ноч разгарнула бяззорны плашч,
стукае голлем аб стрэху вішня.
Вецер і холад.
I дождж, як плач,
звоніць у вокны хаты зацішнай.

Нехта спазніўся, нехта прамок.
Сушыцца хустка.
Варыцца страва.
У хаце не ўсе, яшчэ сына здалёк
бацька чакае, прысеўшы на лаву.

Пэўна што прыйдзе, абы толькі змог,
ветру насупраць, на злосць непагодзе.
Калі бацька стары чакае ў дзвярох,
нанач дахаты сыны папрыходзяць.

Бо бацька і маці і родная мова,
узнятая к славе амаль з небыцця,
паэтаў натхнёным і велічным словам,
для беларусаў – пытанне жыцця.

Ларыса Геніюш
Чытайце таксама:
"Басанож прайдуся па траве…": вершы пра малую радзіму
Жыццё і творчасць Янкі Купалы: "Мне засталася спадчына…"
"Пайду я ў сонечнае лета…": топ-10 вершаў пра самы цёплы час
"Мой край азёрны...": шляхамі паэзіі Петруся Броўкі
"Каб спыніць на свеце войны…": дзіцячыя творы беларускіх паэтаў
Стужка навiн
0