https://bel.sputnik.by/20260122/zranenyya-dushy--svetlyya-mary-ab-buduchyn-gstory-dzyatsey-z-nternata--lnr-1103671392.html

Зраненыя душы і светлыя мары аб будучыні: гісторыі дзяцей з інтэрната ў ЛНР

Зраненыя душы і светлыя мары аб будучыні: гісторыі дзяцей з інтэрната ў ЛНР

Sputnik Беларусь

Разам з раскладам урокаў у дзіцячым доме суседнічаюць фатаграфіі мін і снарадаў і памяткі, што рабіць пры выяўленні выбухованебяспечнага прадмета. І думкі ў... 22.01.2026, Sputnik Беларусь

2026-01-22T13:01+0300

2026-01-22T13:01+0300

2026-01-22T13:01+0300

дарогамі данбаса: рэпартажы ад першай асобы

данбас

дзеці

расія

https://cdnn11.img.sputnik.by/img/07ea/01/15/1103651632_0:223:2730:1760_1920x0_80_0_0_ae642ed303c7aca4e85dcc5b4af06611.jpg

Беларускія валанцёры з Фонду Аляксея Талая на калядныя святы адправіліся ў Данбас, каб адвезці гуманітарную дапамогу сваім сябрам. Іх маршрут прайшоў праз горад Антрацыт, дзе знаходзіцца спецшкола-інтэрнат для дзяцей з асаблівасцямі развіцця.Антрацыт знаходзіцца ў глыбокім тыле, за 80 кіламетраў ад Луганска. Тут ужо адносна бяспечна, менавіта таму ў дзіцячы дом з усёй ЛНР прывозяць хлапчукоў і дзяўчынак з парушэннем гаворкі. Яны не толькі жывуць тут да свайго паўналецця, але і вучацца, займаюцца з лагапедамі, ходзяць на секцыі і дапамагаюць адзін аднаму.Карэспандэнт Sputnik разам з валанцёрамі з фонду Талая прыехаў у Антрацытаўскую спецыяльную школу-інтэрнат і даведаўся, як жывуць і пра што мараць дзеці ў ЛНР.Доўгачаканая сустрэчаУ Антрацыт валанцёры прыехалі з невялікім спазненнем - позна ўвечары. Гуманітарны груз, які прывезлі ў дзіцячы дом, у асноўным складаецца з прадуктовых набораў, абутку, падушак і коўдраў для выхаванцаў."Зачакаліся мы вас", - замест "добры дзень" сустракае фразай беларускіх валанцёраў працаўніца дзіцячага дома.Выхаванцы Антрацытаўскай спецыяльнай школы-інтэрната жывуць і вучацца фактычна ў адным месцы. Ад школы да жылых карпусоў - нейкіх сто метраў. Усяго і застаецца, што перайсці двор.Пра Беларусь тут не проста ведаюць, многія выхаванцы прыязджалі ў рэспубліку, некаторыя - неаднаразова. Сяброўства фонду Талая і інтэрната доўжыцца не адзін год - у будынку спецшколы ёсць стэнд, прысвечаны Беларусі: за шклом вісіць дзяржаўны сцяг, на паліцах - кнігі пра краіну і яе вядомых людзей.Нягледзячы на ​​тое, што Антрацыт знаходзіцца далёка ад баявых дзеянняў, у інтэрнаце паўсюль вісяць памяткі, у якіх гаворыцца, як дзейнічаць пры выяўленні выбухованебяспечных прадметаў, а таксама фатаграфіі розных мін і снарадаў. Нажаль, рызыка такіх небяспечных знаходак не выключаецца нават у глыбокім тыле, а выхаванцы інтэрната ўжо ведаюць гэтыя напамінкі на памяць.У іх параненыя душыВыхавальнікі імкнуцца замяніць сваім выхаванцам бацькоў, апекуюць іх і ўсяляк засцерагаюць. Цяпер у інтэрнаце пражываюць 30 чалавек. Выхавальнік Ірына Суржэнка расказала, што ўзрост дзяцей у сярэднім - 9-16 гадоў.Распарадак дня ў дзяцей шчыльны: вучоба ў школе, потым хатняе заданне, якое яны робяць разам з выхавацелямі, заняткі з лагапедамі, наведванне спартыўных секцый. Арганізуюць у дзіцячым доме і культурныя мерапрыемствы - ранішнікі і творчыя вечарыны.Асабліва ўдзячныя і выхавацелі, і іх выхаванцы тым, хто дапамагае інтэрнату."Без гэтай дапамогі мы, напэўна, не выжылі б. Дзеці радуюцца, ведаюць ужо валанцёраў, якія нам дапамагаюць. Бываюць у нас і воіны, якія ваююць на перадавой. Мы з імі перапісваемся, шлем віншавальныя лісты, малюнкі за тое, што мы дзякуючы ім, можам тут спаць спакойна", - дзеліцца Сур.Паводле яе слоў, вялікую дапамогу інтэрнату аказвае і Фонд Аляксея Талая. Дзякуючы яго праграмам дзеці тройчы былі ў Беларусі на аздараўленні."Кожнае дзіця прайшло медыцынскае абследаванне. Дзеці прыехалі, даведаліся пра свае дыягназы. Зрабіць у Антрацыце ўсе гэтыя працэдуры ў нас такой магчымасці няма", – дадае выхавальнік."Мару стаць народным футбалістам"Многія выхаванцы інтэрната займаюцца спортам: муай-тай ці барацьбой у мясцовай спартыўнай школе. Многія дзеці малююць, а нехта нават піша вершы.Гасцям тут рады. Валанцёры не паспелі зайсці ў пакой, як адразу ж апынуліся ў коле хлопцаў. Яны актыўна задаюць пытанні, але пра сябе расказваюць неахвотна – саромеюцца.Дзесяцігадовы Аляксей Скромны першы падбягае да гасцей. Ён у інтэрнаце са снежня і ўжо ўпэўнены, што стане "народным футбалістам"."Праўда футбол толькі летам працуе. Можа запішуся пакуль на вольную барацьбу, але хочацца футболам займацца", - разважае Аляксей і тут жа дадае, што любіць гатаваць. Яго фірмовая страва - "зялёны боршч" галоўным інгрэдыентам якога з'яўляецца шчаўе і яйка.Праўда, гатаваць яго пакуль не давялося ў адрозненне ад чырвонага. Раптам Аляксей ненадоўга адыходзіць, а, вярнуўшыся, працягвае руку з цукеркай. "Гэта вам", - кажа ён.Дапамагаць людзямЯшчэ аднаму хлапчуку, Багдану Скальскаму, дзевяць гадоў. Называецца самавіта: Багданам Паўлавічам. Ён прызнаецца, што яму ў інтэрнаце ўсяго хапае, вельмі падабаецца гуляць, маляваць і вучыцца. Любімым прадметам называе матэматыку, а стаць у будучыні хоча шахцёрам - прафесія была папулярная ў тутэйшых краях да пачатку падзей 2014 года."Пакуль я шахту бачыў толькі звонку, але хачу быць шахцёрам у Антрацыце, але магу пераехаць і ў Луганск", - ужо гатовы да прапаноў будучы шахцёр."А я год таму быў у Беларусі", - кажа 11-гадовы Андрэй Шчаглоў. Адно з самых вялікіх уражанняў для Андрэя - сустрэча з прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам. У рэспубліцы яму вельмі спадабалася. Цяпер ён марыць паступіць ва ўніверсітэт МНС і быць ратавальнікам. "Хачу быць пажарнікам у Мінскай вобласці, дапамагаць людзям. Спадабалася ў вас", - дзеліцца сваімі марамі ён."Я яшчэ і вершы пішу", - дадае Андрэй. Пакуль у яго актыве дзесяць вершаў, а зараз працуе над паэмай пра невядомага салдата.Арцём Гусеў - старэйшы за іх, яму споўнілася 15 гадоў. У Антрацыце жыве ўжо тры гады. Тут апынуўся па сямейных абставінах. За гэтай простай фармулёўкай хаваецца сямейная драма, але казаць пра яе хлопец не жадае.Затое ахвотна расказвае пра свае спартыўныя захапленні. Як і іншыя хлопцы, са спортам хлопец на ты: займаецца тайскім боксам. Вучоба яму даецца лёгка. У будучыні бачыць сябе архітэктарам ці дызайнерам.Аб сваіх марах Арцём кажа ціха, як быццам баіцца іх спудзіць. "Мару аб свеце, каб ва ўсіх было ўсё добра і ў мяне ў тым ліку", - дадае ён.Спачатку сёстры, потым марыВераніка Сухарукіна ў інтэрнаце жыве са сваімі дзвюма малодшымі сёстрамі. Нягледзячы на ​​свае 16 гадоў, разважае дзяўчына вельмі па-даросламу. Яна збіраецца атрымаць педагагічную адукацыю дзе-небудзь недалёка, папрацаваць, дапамагчы сёстрам, а толькі потым адвучыцца на юрыста."У нас ёсць старэйшая сястра, якая будзе наглядаць за сёстрамі, я буду прыязджаць, падтрымліваць. Неяк дапамагаць ім", – дзеліцца Вераніка.Яшчэ адна дзяўчына, Караліна Касцянюк, у Антрацыце жыве ўжо тры гады, ёй 15 гадоў. У вольны час займаецца вакалам. Паводле яе слоў, у інтэрнаце ўсе жывуць дружна, дапамагаюць адно аднаму. Варта адзначыць, што нягледзячы на ​​тое, што інтэрнат карэкцыйны і спецыялізуецца на праблемах з прамовай, у выхаванцаў амаль не чуваць дэфектаў.У будучыні Караліна хоча абраць прафесію журналіста, марыць паглядзець свет. Пакуль яна была толькі ў Беларусі, дзе ёй спадабалася.Цукерка ад Аляксея, вершы пра салдата, планы будучага шахцёра - у гэтых простых рэчах жыве іх далікатны, але не зламаны дзіцячы свет. Свет, які яны вымушаны ствараць сабе самі, за сотню метраў ад школьных класаў, пад плакатамі, якія вучаць не алфавіту, а выжыванню. А падарункі ад валанцёраў дапамагаюць палепшыць ім будні, прыўнесці ў жыццё хоць крыху свята.Хочаце яшчэ больш актуальных і цікавых навін – падпісвайцеся на Telegram-канал Sputnik Беларусь, чытайце нас у Дзэн, а таксама сачыце за намі ў сацсетках "Одноклассники" і "ВКонтакте"

данбас

расія

2026

Навіны

ru_BY

данбас, дзеці, расія