Кветкі Марату Казею на Дзень Перамогі: традыцыя, якой ужо 55 гадоў
Кветкі Марату Казею на Дзень Перамогі: традыцыя, якой ужо 55 гадоў
Sputnik Беларусь
Кожны год былыя савецкія піянеры прыходзяць у Мінску да помніка юнаму герою-партызану, які пасмяротна атрымаў званне Героя Савецкага Саюза. 09.05.2026, Sputnik Беларусь
"Глядзі: нарадзіўся ў 1929-м, а загінуў у 1944-м. Гэта значыць 14 гадоў было…"Госці беларускай сталіцы чытаюць мемарыяльную дошку на помніку Марату Казею ў скверы, які носіць імя гэтага піянера-героя. Калісьці пра яго подзвіг расказвалі школьнікам па ўсім Савецкім Саюзе, у Беларусі гэтай традыцыі прытрымліваюцца свята да гэтага часу.У гэтым годзе, у Дзень Перамогі, нягледзячы на пахмурнае надвор’е, да помніка ідуць людзі з кветкамі.З’явілася і арганізаваная група тых, хто за савецкім часам уступіў у піянерскую арганізацыю. На яе чале – Наталля Паўлаўна Курлянёва, былы дырэктар народнага музея імя Батальёна беларускіх арлянят пры сярэдняй школе №67 Мінска.Ужо 55 гадоў людзі прыходзяць з кветкамі ў аднайменны сквер. Пачалося гэта з таго, што па ініцыятыве піянерскай газеты "Зорка" было заснавана аб’яднанне "Батальён беларускіх арлянят". Туды ўвайшлі тыя, хто ў гады вайны быў сынам палка ці юным падпольшчыкам, дзіцем уступіў у партызанскі атрад.А кагосьці залічылі ў арляняты пасмяротна. Быў сярод іх і піянер-герой Марат Казей. Да яго помніка прыходзілі яшчэ жывыя дзеці вайны, многіх з якіх ужо няма...Праз дзесяць гадоў, у 1981-м, пры мінскай сярэдняй школе 67 стварылі народны музей, прысвечаны беларускім арлянятам. Ён існуе да гэтага часу. Традыцыю пераняла і сталічная гімназія №7.Да помніка Марату Казею заўжды прыходзяць тыя, хто звязаны з гэтым музеем. Штогод. Адзначаюць не толькі ўскладаннем, але і сімвалічнымі "100 грамамі". Толькі гэта не спіртное, а чай.Наталля Паўлаўна бойка кіруе дарослымі людзьмі, якія некалі былі піянерамі-школьнікамі. У іх ужо свае дзеці, якія таксама прыходзяць да помніка. Яны ўважліва слухаюць дарослых, бо потым гэта трэба будзе перадаць і сваім дзецям…Эстафета памяці працягваецца.Хочаце яшчэ больш актуальных і цікавых навін – падпісвайцеся на Telegram-канал Sputnik Беларусь, MAX і Viber, чытайце нас у Дзэн, а таксама сачыце за намі ў сацсетках "Одноклассники" і "ВКонтакте"
Кожны год былыя савецкія піянеры прыходзяць у Мінску да помніка юнаму герою-партызану, які пасмяротна атрымаў званне Героя Савецкага Саюза.
"Глядзі: нарадзіўся ў 1929-м, а загінуў у 1944-м. Гэта значыць 14 гадоў было…"
Госці беларускай сталіцы чытаюць мемарыяльную дошку на помніку Марату Казею ў скверы, які носіць імя гэтага піянера-героя. Калісьці пра яго подзвіг расказвалі школьнікам па ўсім Савецкім Саюзе, у Беларусі гэтай традыцыі прытрымліваюцца свята да гэтага часу.
У гэтым годзе, у Дзень Перамогі, нягледзячы на пахмурнае надвор’е, да помніка ідуць людзі з кветкамі.
З’явілася і арганізаваная група тых, хто за савецкім часам уступіў у піянерскую арганізацыю. На яе чале – Наталля Паўлаўна Курлянёва, былы дырэктар народнага музея імя Батальёна беларускіх арлянят пры сярэдняй школе №67 Мінска.
"Гэтая традыцыя (прыходзіць да помніка Марату Казею. - Sputnik) устанавілася яшчэ ў 1971 годзе…", - распавяла Наталля Паўлаўна.
Ужо 55 гадоў людзі прыходзяць з кветкамі ў аднайменны сквер. Пачалося гэта з таго, што па ініцыятыве піянерскай газеты "Зорка" было заснавана аб’яднанне "Батальён беларускіх арлянят". Туды ўвайшлі тыя, хто ў гады вайны быў сынам палка ці юным падпольшчыкам, дзіцем уступіў у партызанскі атрад.
А кагосьці залічылі ў арляняты пасмяротна. Быў сярод іх і піянер-герой Марат Казей. Да яго помніка прыходзілі яшчэ жывыя дзеці вайны, многіх з якіх ужо няма...
Праз дзесяць гадоў, у 1981-м, пры мінскай сярэдняй школе 67 стварылі народны музей, прысвечаны беларускім арлянятам. Ён існуе да гэтага часу. Традыцыю пераняла і сталічная гімназія №7.
Да помніка Марату Казею заўжды прыходзяць тыя, хто звязаны з гэтым музеем. Штогод. Адзначаюць не толькі ўскладаннем, але і сімвалічнымі "100 грамамі". Толькі гэта не спіртное, а чай.
Наталля Паўлаўна бойка кіруе дарослымі людзьмі, якія некалі былі піянерамі-школьнікамі. У іх ужо свае дзеці, якія таксама прыходзяць да помніка. Яны ўважліва слухаюць дарослых, бо потым гэта трэба будзе перадаць і сваім дзецям…
