Містычны Пецярбург: дзе шукаць сустрэчы са звышнатуральным – фота

Помнік Пятру I у Санкт-Пецярбургу.

"Медный всадник" параўноўвалі з вершнікам Апакаліпсіса. Ён адыграў злавесную ролю ў паэме Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна. Да гэтага часу даследчыкі адзначаюць ля падножжа помніка дзіўную актыўнасць. У цёмныя ночы падыходзіць да помніка даволі боязна: нават няверуючы ў магію прахожы можа спалохацца яго наймацнейшай энергетыкі.

Марсава поле ў Санкт-Пецярбургу.

У карэла-фінскім эпасе апісваліся гулянні, якія ўладкоўвала водная нечысць на берагах рэк. На гэтай тэрыторыі ў даўнія часы таксама праходзілі сустрэчы русалак.

Свята-Троіцкая Аляксандра-Неўская Лаўра, Нікольскія могілкі.

Аказваецца, самым агрэсіўным прывідам Паўночнай сталіцы з’яўляецца прывід чорнага ката. Дакладней, ведзьмака, які ператварыўся ў ката. Каб жыць вечна, вядзьмак павінен быў паспець выпіць кроў да світання. Але ён замарудзіўся. З усходам сонца Пракоп стаў слабець, а праз імгненне і зусім упаў нежывы. Яго цела выявілі з чарвякамі ў роце, а адна нага ператварылася ў каціную лапу. З тых часоў тыя, хто затрымліваецца на могілках да цемры, рызыкуюць падвергнуцца нападзенню чорнага ката.

Ялагін востраў і Цэнтральны парк культуры і адпачынку імя С. М. Кірава ў Санкт-Пецярбургу.

Кажуць, што Ялагін востраў захоўвае тайны графа Каліёстра – загадкавага містыка і авантурыста XVIII стагоддзя. Казалі, што ён праводзіў доследы ў пошуках філасофскага каменя, арганізоўваў тайныя зборы на Ялагіным у падземных залах, дзе нібы аднойчы ўбачыў гібель Расійскай імперыі. Легенды шэпчуць: у асабняку да гэтага часу можна ўбачыць яго выяву ў люстэрках – з масонскім знакам у руках.

Даходны дом страхавога таварыства "Саламандра" ў Санкт-Пецярбургу.

Усіх, хто аказваецца каля гэтага дома ўпершыню, чакае асаблівы сюрпрыз. Кажуць, што яны могуць загадаць любое жаданне, якое абавязкова спраўдзіцца. Гэты дом падчас вайны заставаўся цэлым па незразумелых прычынах.

Сфінкс на ўніверсітэцкай набярэжнай у Санкт-Пецярбургу.

Сфінксаў прывезлі з Фіў. Ходзяць легенды, што на сфінксах напісаны загаворы фараона Аменхатэпа. Гэты кіраўнік заснаваў у Егіпце жудасны вядзьмарскі культ. Статуі з таямнічымі сімваламі на пастаментах былі дастаўлены ў Пецярбург у 1833 годзе.

На Гарбарнай лініі Васільеўскага вострава размяшчаецца былы асабняк купцоў Брусніцыных.

На адным з аўкцыёнаў Брусніцыны купілі антыкварнае люстэрка. Па легендзе, яно належала Уладу III Цэпешу – графу Дракуле – і нават вісела ў яго магільным склепе.

Люстэрка Брусніцыны павесілі ў танцавальнай зале. Па чутках, пасля гэтага ў іх сям’і пачаліся няшчасці. Усе, хто глядзеў у люстэрка, адчувалі недамаганне або захворвалі. А адна са служанак, якая часта прыбірала ў гэтым пакоі, звар’яцела і памерла.

Рака Фантанка ў Санкт-Пецярбургу. На другім плане: Міхайлаўскі (Інжынерны) замак.

Легенда пра прывід Паўла I з’явілася яшчэ ў XIX стагоддзі: з 1819 года ў Міхайлаўскім замку размяшчалася Галоўнае інжынернае вучылішча, менавіта яго кадэты прыдумалі гісторыю пра прывід. Лічыцца, што прывід Паўла I ходзіць па калідорах і пакоях замка са свечкай у руках і шукае сваіх забойцаў.

"Башня грифонов" у двары дома аптэкара Вільгельма Пеля на Васільеўскім востраве ў Пецярбургу.

У двары дома №17 на 7-й лініі Васільеўскага вострава размешчана цагляная труба. Па легендзе, у ёй жывуць грыфоны – міфічныя крылатыя істоты з целам ільва і галавой арла. Нібыта яны пасяліліся тут яшчэ ў ХІХ стагоддзі. Правізар Пель у пошуках "формулы шчасця" пранумараваў кожную цагліну на вежы. Па легендзе, лічбы на іх увесь час мяняюцца і часам складаюцца ў "формулу шчасця". Калі чалавек убачыць яе, то яго жаданне спраўдзіцца.

Абводны канал – першапачаткова ён называўся Гарадскім, а для суднаходства быў адкрыты ў кастрычніку 1833 года.

Кажуць, што дзіўныя гісторыі пачаліся яшчэ падчас капання канала ў 1760 – 70-х гадах. У 1923 годзе падчас пракладкі цеплатрасы ўздоўж Абводнага канала была зроблена страшная знаходка. Рабочыя знайшлі круг з гранітных пліт, паміж якімі ляжалі чалавечыя астанкі. Калі выклікалі археолагаў, аказалася, што гэта язычніцкае капішча, як мяркуецца, XI-XII стагоддзяў.

У нашы дні Абводны канал усё яшчэ лічыцца "нядобрым месцам". Некаторыя пецярбуржцы сцвярджаюць, што ў пахмурныя і туманныя дні з-пад вады тут па-ранейшаму чуецца жудаснаваты шэпт.