https://bel.sputnik.by/20260919/zmyants-poglyad-na-svet-za-4-khvlny-belarusy-vyyshl--fnal-erazyadoc-1110921026.html

Змяніць погляд на свет за 4 хвіліны: беларусы выйшлі ў фінал "Еўразія.DOC"

Змяніць погляд на свет за 4 хвіліны: беларусы выйшлі ў фінал "Еўразія.DOC"

Sputnik Беларусь

Маладыя рэжысёры з Беларусі, чые работы сталі фіналістамі конкурсу "Еўразія.doc: 4 хвіліны", расказалі Sputnik, як праходзілі здымкі і што самае важнае яны... 19.09.2026, Sputnik Беларусь

2026-09-19T12:52+0300

2026-09-19T12:52+0300

2026-09-19T12:52+0300

еўразія.doc

фестываль дакументальнага кіно краін снд "евразия.doc"

снд

беларусь

у беларусі

мінск

смаленск

рэпартаж

кіно

грамадства

https://cdnn11.img.sputnik.by/img/07ea/09/0e/1110779434_0:0:1024:577_1920x0_80_0_0_660a123b33e53f2fa463b42ca160a195.jpg

Як расказаць цікава і нязбіта пра важнае, калі на гэта ёсць толькі 4 хвіліны? Безумоўна, задача не з простых. Аднак штогод маладзёжны конкурс фестывалю дакументальнага кіно "Еўразія.DOC" даказвае, што ў самых розных краінах свету жывуць таленавітыя хлопцы і дзяўчаты, якія ўмеюць гэта рабіць.У гэтым годзе 14 работ аўтараў з чатырох краін дайшлі да фіналу конкурсу "Еўразія.doc: 4 хвіліны", з іх пяць створана беларусамі. Усяго ў 2026-м на "маладзёжку" паступілі 52 фільмы. Імёны пераможцаў назавуць ужо зусім хутка ў Мінску і Смаленску.Карэспандэнт Sputnik Кацярына Куніца пагутарыла з трыма беларускімі фіналістамі і даведалася, пра што расказваюць іх дакументальныя кароткаметражкі і ці выкарыстоўвалі яны нейрасеткі.Матушка Гаўрыіла і 10 прынцэсСярод фіналістаў – фільм "Матушка Гаўрыіла і 10 прынцэс" мінчанкі Дашы Ашманкевіч. Дзяўчыне 22 гады, яна працуе карэспандэнтам рэдакцыі мультымедыйных праектаў інфармацыйнага агенцтва "Мінск-Навіны". Хоць праца займае большую частку яе жыцця, Даша любіць хадзіць на пілатэс і гуляць са сваёй сабачкай Белемі.Карціна мінчанкі расказвае аб ігуменні Гаўрыіле, настаяцельніцы Свята-Раство-Багародзічнага жаночага манастыра ў Гродне. Менавіта яна ўзвяла першы ў Беларусі дзіцячы дом сямейнага тыпу пры жаночым манастыры, падарыўшы дом і сям’ю дзесяці дзяўчынкам ва ўзросце 4-14 гадоў, чые бацькі пазбаўлены бацькоўскіх праў.Субяседніца адзначыла, што ідэя для гэтага дакументальнага фільма ўзнікла спантанна. Паводле яе слоў, у маі яна паехала ў Гродна асвятляць форум медыйнай супольнасці. Разам з ёй у дэлегацыі знаходзіўся намеснік гендырэктара інфармацыйнага агенцтва "Мінск-Навіны" – галоўны рэдактар ​​газеты "Мінскі кур’ер" Кірыл Казакоў. Менавіта ён і расказаў Дашы, што ў Беларусі з’явіўся першы дзіцячы дом сямейнага тыпу пры жаночым манастыры і прапанаваў зняць сюжэт на гэтую тэму.Першапачаткова карціна доўжылася 9 хвілін, але яе прыйшлося скараціць да чатырох – такія правілы конкурсу."Гэта было самым складаным, таму што, як і любы творчы чалавек, я лічыла, што ўсё ў маім матэрыяле важна і заслугоўвае ўвагі. Вызначыць, што неабходна пакінуць, мне дапамагла мой кіраўнік, галоўны рэдактар ​​рэдакцыі мультымедыйных праектаў інфармацыйнага агенцтва "Мінск-Навіны" Аксана Канашыц", - падзялілася сабою.На яе думку, соль фільма – ва ўнікальнасці самой гісторыі.Даша прызналася, што складанасцей у зносінах з падапечнымі ў яе не ўзнікла – дзяўчынкі апынуліся вельмі камунікабельнымі. Больш за тое, ім вельмі спадабалася журналісцкае абсталяванне, і кожная хацела расказаць пра сябе ў мікрафон.Гэты фільм ужо ўбачыла не толькі журы конкурсу, але і сям’я дзяўчыны. У адзін з выхадных яна сабрала разам бацькоў, бабуль і дзядуль, сястру і свайго маладога чалавека, і яны паглядзелі яе стужку."Гэта быў першы за доўгі час сход усёй сям’і. Бабуля – мы з ёй вельмі падобныя характарамі, яна таксама такі эмпат (чалавек з асабліва развітой здольнасцю тонка адчуваць і падзяляць эмоцыі іншых людзей. - Sputnik), як я, крыху паплакала. Астатнія былі больш стрыманымі. Але ўсіх кранула, канешне, гэтая гісторыя і мы прыйшлі да высновы, што для гэтых дзяцей – вялікі поспех трапіць у гэты дзіцячы дом", - склала Ашманкевіч."Ледзяны сігнал" і рэвалюцыя нейрасетакКалі Даша здымала фільм аб сучаснай рэальнасці, то работа выпускнікоў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў – прадзюсар Ульяна Ярмоленка і рэжысёр Іван Кашэўнікаў – аб суровых ваенных гадах. Іх фільм "Ледзяны сігнал" прысвечаны 18-гадовай Марыі Дабравольскай, якая, толькі скончыўшы сямігодку, стала сувязной партызанскага атрада "Смерць фашызму".Творчая каманда работнікаў "ЯСНАе TV" стварыла карціну, візуальны рад якой практычна поўнасцю згенерыраваны штучным інтэлектам. Адзіны "жывы" кадр – гэта студыйная здымка закадравага тэксту, які агучвае Ульяна.Яна дадала, што галоўным ідэйным натхняльнікам і матыватарам стаў генеральны прадзюсар Андрэй Багатка. Паводле яе слоў, ён падтрымаў юнакоў у выбары тэмы і даваў слушныя парады ў некаторых момантах. Каманда разам правяла некалькі начэй над стварэннем гэтай стужкі, бо днём усе былі вельмі заняты сваёй асноўнай працай, адзначыла Ульяна.Што да нейрасетак, то прадзюсар прызналася, што работа з імі – цяжкі працаёмкі працэс."Не заўсёды яны цябе разумеюць і не заўсёды робяць тое, што ты хочаш. Ім трэба кожны раз правільна задаваць пісьменны промт (тэкставы запыт або інструкцыя, якую карыстальнік адпраўляе нейрасеткам, каб атрымаць патрэбны вынік. - Sputnik)", - падкрэсліла яна.У сваю чаргу Іван расказаў, што самай складанай пры стварэнні фільма стала задача ўзнавіць лакацыі тых часоў, каб яны выглядалі максімальна дакладна. Але вялікі вопыт працы з ШІ дапамог яму справіцца з гэтым."Я нейрасеткамі захапіўся даўно, прыкладна з моманту іх з’яўлення, і пачаў паволі асвойваць. Многія казалі мне, маўляў, не займайся глупствам, але мне было цікава, і вось да чаго гэта прывяло. Цяпер выкарыстоўваю іх у працы, а таксама вывучаю для сябе", - адзначыў Кашэўнікаў.Гаворачы аб асабістых перавагах, Ульяна расказала, што часцей глядзіць невялікія відэа, чым доўгія мастацкія фільмы. А на пытанне аб тым, чаму моладзь аддае перавагу праводзіць час за праглядам ролікаў у TikTok, яна адказала, што ўсяму прычынай – лёгкі дафамін."Гэта заўсёды будзе карыстацца папулярнасцю. І гэта не толькі пра падрастаючае пакаленне – тое ж самае можна сказаць і пра дарослае пакаленне. Толькі хтосьці гэта будзе ганіць, але пры гэтым моўчкі глядзець сам", - сказала субяседніца.Ульяна дадала, што разумны глядач, які, на яе думку, будзе заўсёды, глядзіць розны кантэнт – і кароткія ролікі, і такое кіно, як яна зрабіла з калегамі, дзе ёсць патрыятычная ідэя."У залежнасці ад узроўню развіцця і ўласнай цікавасці, нейкіх асабістых каштоўнасцей кожны ў далейшым потым складае ўласнае меркаванне", - склала яна.Горад, які гучыцьСтудэнтка 4 курса Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы Карына Місцюк стварыла дакументальны фільм пра свой родны горад. Праўда, яна пайшла нестандартным шляхам – прэзентавала вобраз Гродна не праз візуал, а праз гукі.У гэтай карціне гледачы могуць пачуць бой найстаражытнейшага дзеючага гадзінніка Еўропы, штодзённую паўдзённую фанфару трубача на пажарнай каланчы і голас дыктара, які агучвае прыпынкі грамадскага транспарту."На беларускай мове дае інтэрв’ю выкладчык нашага ўніверсітэта – Руслан Казлоўскі. І менавіта ён з’яўляецца голасам Гродна, таму што агучвае грамадскі транспарт. Упэўнена, што кожны госць і жыхар Гродна ведае фразу “Асцярожна, дзверы зачыняюцца. Наступны прыпынак…", але мала хто здагадваецца, чый гэта голас", - распавяла Місцюк.Яна дадала, што праз адметныя гукі горада хацела паказаць унікальнасць і прыгажосць Гродна. Але не толькі гэтую задачу ставіла перад сабой аўтар стужкі.Здымкі фільма праходзілі на высокіх месцах – гадзіннікавай вежы і пажарнай каланчы. Па словах Карыны, у той дзень надвор’е ўнесла свае карэктывы – быў лівень і моцны вецер, і здымаць было няпроста, але гэтыя складанасці, наадварот, толькі яшчэ больш згуртавалі творчую каманду.Карына ўзначальвае Студэнцкі савет універсітэта і працуе ў медыяцэнтры, створаным на базе ВНУ. Яна прызналася, што ёй вельмі падабаецца аб’ядноўваць моладзь і заўсёды быць у медыйным парадку дня. Пасля заканчэння ўніверсітэта дзяўчына плануе застацца працаваць у ім. Дзяўчына таксама падзялілася, што ўжо зараз ствараецца новы дакументальны фільм, прысвечаны спаленым вёскам на тэрыторыі Гродзенскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.Для ўсіх герояў гэтага матэрыялу ўдзел у "Еўразіі.DOC" стаў дэбютным. Аўтары фільмаў не глядзелі работы адзін аднаго, але кожны ўдзельнік у душы спадзяецца на перамогу. А карэспандэнту Sputnik ужо пашанцавала ўбачыць усе тры стужкі, і ён з упэўненасцю можа сказаць, што яны ўсё вартыя таго, каб іх убачыла, як мага больш людзей.Хочаце яшчэ больш актуальных і цікавых навін – падпісвайцеся на Telegram-канал Sputnik Беларусь, MAX і Viber, чытайце нас у Дзэн, а таксама сачыце за намі ў сацсетках "Одноклассники" і "ВКонтакте"

https://bel.sputnik.by/20260910/adkrytsts-festyvalyu-erazyadoc-adbudzetstsa-28-verasnya--smalensku-1110677828.html

беларусь

мінск

смаленск

гродна

2026

Навіны

ru_BY

еўразія.doc, фестываль дакументальнага кіно краін снд "евразия.doc", снд, беларусь, у беларусі, мінск, смаленск, рэпартаж, кіно, грамадства, культура, гродна, эксклюзіў