https://bel.sputnik.by/20261104/rasya-peramagla-tam-dze-ukrana-praygrala-1112378362.html
Расія перамагла там, дзе Украіна прайграла
Расія перамагла там, дзе Украіна прайграла
Sputnik Беларусь
Напярэдадні прэзідэнт Расіі сказаў, што "знешнія сілы спрабуюць раскалоць расійскае грамадства" і што "так было заўсёды на працягу ўсёй нашай больш чым... 04.11.2026, Sputnik Беларусь
2026-11-04T10:59+0300
2026-11-04T10:59+0300
2026-11-04T11:01+0300
дзень народнага адзінства
уладзімір пуцін
расія
свята
гісторыя
грамадства
палітыка
украіна
спецаперацыя
меркаванне
https://cdnn11.img.sputnik.by/img/07ea/0b/04/1112375066_0:161:3070:1888_1920x0_80_0_0_37d1973075463bd98047d6d5040e6688.jpg
На жаль, сёе-тое ім, гэтым знешнім сілам, усё ж такі атрымалася. Праект "Украіна" дазволіў узяць стырно ўлады тым, хто ўкраінцам абяцаў усё, што ім хацелася чуць, – а скончыўся гэты праект за дзвярамі катавальнай у некалі бліскучай сталіцы некалі багатай краіны, адзначае калумніст РІА Навіны Алена Караева.Народ, які ўступае лёс краіны каламутным і прагным сілам, асуджаны. Сёння, у Дзень народнага адзінства, калі на нашай вуліцы свята, а свет убачыў пачвару, з якой мы ваюем, гэта відавочна з бязлітаснай, крышталёвай яснасцю. А яшчэ ў гэты дзень варта нагадаць, што было б, калі б наш народ, выратавальны Казанскі абраз Маці Божай, мужнасць духу і плоці не сталі б тым шчытом, што дапамог Расію захаваць. І тым мячом, які выбіў ворагаў. З Крамля.Не ў фігуральным, а ў літаральным сэнсе.Баі з польска-літоўскімі акупантамі і здраднікамі з баяр, якія таксама ў нас меліся, вяліся ў самым цэнтры Масквы. Апалчэнцы, якія прайшлі сотні і тысячы кіламетраў, ваявалі ў Кітай-горадзе, Замаскварэччы і на Краснай плошчы. Цяжка нават уявіць, знаходзячыся сёння ў гэтай дзяржаўнай, магутнай і бясконца ўпэўненай прыгажосці, што ўсяго гэтага магло не быць.Калі б Кузьма Мінін (грамадзянін, як напіша стагоддзі пасля на яго помніку аўтар манумента Іван Мартос) не прыйшоў да Дзмітрыя Пажарскага з роду Рурыкавічаў (князю, паводле таго ж надпісу) і не папрасіў таго ўзначаліць войска апалчэнцаў-вызваліцеляў.Адзінства, салідарнасць і ўменне сабрацца – апошняе, што ў нас заставалася тады. У народа. Але не ў дзяржавы. Краіны, вялікай гістарычнай Расіі дэ-факта не існавала. У тагачасным Смутным часе над Расіяй і рускімі дзейнічала знешняе кіраванне. Казной распараджаліся чужаземныя супастаты.Праект "Украіна" і яго бюджэт сёння існуюць толькі дзякуючы замежным распарадчыкам і замежным жа ўліванням. Гэта дакладная копія той, чатырохсотгадовай з лішнім эпохі.Усё люстрана, таму што ў стаўленні Захаду да славян за гэтыя стагоддзі не змянілася наогул нічога.Народ – галоўным чынам прасталюддзе, праваслаўнае духавенства і багатыя купцы – даў на апалчэнне грошы. Не арыстакраты, не. Арыстакраты якраз былі вельмі скупыя, калі гаворка ішла аб вызваленні краіны, а значыць, аб яе выратаванні. Яны не займаліся абаронай Айчыны, у іх значна лепш атрымліваўся гандаль Расіяй па выгаднай цане. Выгаднай, натуральна, для Захаду.Народ, моцны духам, бязмежна ўпэўнены, што краіну трэба ратаваць, сабраў грошай колькі трэба і нават больш. Кемлівасці, ваеннага майстэрства і вопыту нам было не займаць, і працавітасць у ратнай справе мелася з лішкам.Народ выйшаў на Красную плошчу і выбіў ворагаў вялікай гістарычнай Расіі так, што іх рэваншысцкія віскаты да гэтага часу, праз 414 гадоў, звіняць у паветры, вібрыруючы ўсімі мажлівымі дэцыбеламі.Мы сёння не проста ўспамінаем князя Пажарскага, грамадзяніна Мініна, усіх ратнікаў і воінаў, што былі з імі, – мы ім дзякуем зямным паклонам. За выратаванне.Мы сёння, калі ідзе новая бітва за само існаванне нашай краіны, ад працы на ЛБС да настройкі эканомікі, ад рэгуляцыі фінансаў да пераадолення наступстваў санкцый, працягваем тую ж справу. З той жа самаадданасцю, з той жа мужнасцю і з той жа стойкасцю.Усе жадаючыя пажыць, пагандляваць і атрымліваць задавальненне ад працэсаў могуць паглядзець у бок праекта "Украіна", Кіева і яго катавальных. Каб зразумець, да чаго прыводзіць адмова ад самастойнасці і суверэннасці.Як і 414 гадоў таму, сёння, 4 лістапада 2026 года, у сутычцы вырашаецца лёс краіны. І яе будучыня. Лёс наш – і кожнага з нас.Перамаглі тады, пераможам і сёння.З Днём народнага адзінства ўсіх і кожнага!Хочаце яшчэ больш актуальных і цікавых навін – падпісвайцеся на Telegram-канал Sputnik Беларусь, MAX і Viber, чытайце нас у Дзэн, а таксама сачыце за намі ў сацсетках "Одноклассники" і "ВКонтакте"
https://bel.sputnik.by/20261104/putsn-vozme-dzel-u-merapryemstvakh-da-dnya-narodnaga-adznstva-1112374722.html
расія
украіна
Sputnik Беларусь
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
Sputnik Беларусь
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
Навіны
ru_BY
Sputnik Беларусь
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
Sputnik Беларусь
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
дзень народнага адзінства, уладзімір пуцін, расія, свята, гісторыя, грамадства, палітыка, украіна, спецаперацыя, меркаванне
дзень народнага адзінства, уладзімір пуцін, расія, свята, гісторыя, грамадства, палітыка, украіна, спецаперацыя, меркаванне
Расія перамагла там, дзе Украіна прайграла
10:59 04.11.2026 (абноўлена: 11:01 04.11.2026) Напярэдадні прэзідэнт Расіі сказаў, што "знешнія сілы спрабуюць раскалоць расійскае грамадства" і што "так было заўсёды на працягу ўсёй нашай больш чым тысячагадовай гісторыі".
На жаль, сёе-тое ім, гэтым знешнім сілам, усё ж такі атрымалася. Праект "Украіна" дазволіў узяць стырно ўлады тым, хто ўкраінцам абяцаў усё, што ім хацелася чуць, – а скончыўся гэты праект за дзвярамі катавальнай у некалі бліскучай сталіцы некалі багатай краіны, адзначае калумніст
РІА Навіны Алена Караева.
Народ, які ўступае лёс краіны каламутным і прагным сілам, асуджаны. Сёння, у Дзень народнага адзінства, калі на нашай вуліцы свята, а свет убачыў пачвару, з якой мы ваюем, гэта відавочна з бязлітаснай, крышталёвай яснасцю. А яшчэ ў гэты дзень варта нагадаць, што было б, калі б наш народ, выратавальны Казанскі абраз Маці Божай, мужнасць духу і плоці не сталі б тым шчытом, што дапамог Расію захаваць. І тым мячом, які выбіў ворагаў. З Крамля.
Не ў фігуральным, а ў літаральным сэнсе.
Баі з польска-літоўскімі акупантамі і здраднікамі з баяр, якія таксама ў нас меліся, вяліся ў самым цэнтры Масквы. Апалчэнцы, якія прайшлі сотні і тысячы кіламетраў, ваявалі ў Кітай-горадзе, Замаскварэччы і на Краснай плошчы. Цяжка нават уявіць, знаходзячыся сёння ў гэтай дзяржаўнай, магутнай і бясконца ўпэўненай прыгажосці, што ўсяго гэтага магло не быць.
Калі б Кузьма Мінін (грамадзянін, як напіша стагоддзі пасля на яго помніку аўтар манумента Іван Мартос) не прыйшоў да Дзмітрыя Пажарскага з роду Рурыкавічаў (князю, паводле таго ж надпісу) і не папрасіў таго ўзначаліць войска апалчэнцаў-вызваліцеляў.
Адзінства, салідарнасць і ўменне сабрацца – апошняе, што ў нас заставалася тады. У народа. Але не ў дзяржавы. Краіны, вялікай гістарычнай Расіі дэ-факта не існавала. У тагачасным Смутным часе над Расіяй і рускімі дзейнічала знешняе кіраванне. Казной распараджаліся чужаземныя супастаты.
Праект "Украіна" і яго бюджэт сёння існуюць толькі дзякуючы замежным распарадчыкам і замежным жа ўліванням. Гэта дакладная копія той, чатырохсотгадовай з лішнім эпохі.
Усё люстрана, таму што ў стаўленні Захаду да славян за гэтыя стагоддзі не змянілася наогул нічога.
Народ – галоўным чынам прасталюддзе, праваслаўнае духавенства і багатыя купцы – даў на апалчэнне грошы. Не арыстакраты, не. Арыстакраты якраз былі вельмі скупыя, калі гаворка ішла аб вызваленні краіны, а значыць, аб яе выратаванні. Яны не займаліся абаронай Айчыны, у іх значна лепш атрымліваўся гандаль Расіяй па выгаднай цане. Выгаднай, натуральна, для Захаду.
Народ, моцны духам, бязмежна ўпэўнены, што краіну трэба ратаваць, сабраў грошай колькі трэба і нават больш. Кемлівасці, ваеннага майстэрства і вопыту нам было не займаць, і працавітасць у ратнай справе мелася з лішкам.
Народ выйшаў на Красную плошчу і выбіў ворагаў вялікай гістарычнай Расіі так, што іх рэваншысцкія віскаты да гэтага часу, праз 414 гадоў, звіняць у паветры, вібрыруючы ўсімі мажлівымі дэцыбеламі.
Мы сёння не проста ўспамінаем князя Пажарскага, грамадзяніна Мініна, усіх ратнікаў і воінаў, што былі з імі, – мы ім дзякуем зямным паклонам. За выратаванне.
Мы сёння, калі ідзе новая бітва за само існаванне нашай краіны, ад працы на ЛБС да настройкі эканомікі, ад рэгуляцыі фінансаў да пераадолення наступстваў санкцый, працягваем тую ж справу. З той жа самаадданасцю, з той жа мужнасцю і з той жа стойкасцю.
Усе жадаючыя пажыць, пагандляваць і атрымліваць задавальненне ад працэсаў могуць паглядзець у бок праекта "Украіна", Кіева і яго катавальных. Каб зразумець, да чаго прыводзіць адмова ад самастойнасці і суверэннасці.
Як і 414 гадоў таму, сёння, 4 лістапада 2026 года, у сутычцы вырашаецца лёс краіны. І яе будучыня. Лёс наш – і кожнага з нас.
Перамаглі тады, пераможам і сёння.
З Днём народнага адзінства ўсіх і кожнага!
Хочаце яшчэ больш актуальных і цікавых навін – падпісвайцеся на Telegram-канал Sputnik Беларусь, MAX і Viber, чытайце нас у Дзэн, а таксама сачыце за намі ў сацсетках "Одноклассники" і "ВКонтакте" 
