22:56 12 ліпеня 2020
«Радыё Sputnik»
  • USD2.43
  • EUR2.74
  • 100 RUB3.41
© Sputnik /

Пасля цяжкай кантузіі Міхаіла Гаркавенку адправілі ў ташкенцкі ваенны шпіталь. Салдат кармілі рысавай кашай на вадзе - набрацца сіл ад яе было немагчыма. Выратавалі чарапахі. Як? Глядзіце новае відэа праекта Sputnik "Франтавая пераклічка".

Бацька кіраўніка беларускага ЦВК Лідзіі Ярмошынай - этнічны ўкраінец. У савецкую армію ён быў прызваны адразу ж пасля пачатку вайны ў 1941 годзе. На той момант Міхаілу Гаркавенку было ўсяго 19 гадоў.

"Бацька скончыў паскораныя артылерыйскія курсы, быў камандзірам артылерыйскай батарэі. Вайна вызначыла ўвесь яго далейшы шлях. Ён стаў кадравым вайскоўцам, скончыў службу ў званні падпалкоўніка ракетных войскаў", - распавядае Лідзія Міхайлаўна гісторыю бацькі для спецпраект Sputnik "Франтавая пераклічка".

Міхаіл Гаркавенка не любіў гаварыць пра вайну - як і многія франтавікі. Можа быць, гэта было звязана і з тым, што ўсё пакаленне прайшло вайну, і падкрэсліваць свае заслугі было не прынята, мяркуе Лідзія Міхайлаўна.

Але адну гісторыю бацька ўсё ж ёй распавёў.

"Бацька быў цяжка паранены, кантужаны, ён страціў слых, не мог размаўляць. Мама казала, у яго нават былі думкі пра самагубства. На шчасце, усё аднавілася, кантузія прайшла, хоць усе зубы з тых часоў былі металічныя - сківічнае раненне. Раненне было настолькі цяжкім , што бацькі адправілі на лячэнне ў Ташкент, у глыбокі тыл, у ваенны шпіталь", - успамінае Лідзія Міхайлаўна гісторыю бацькі.

Хоць да вайны ў Ташкента была рэпутацыя "хлебнага" горада, у тыя гады есці там было няма чаго - занадта шмат было эвакуяваных.

"Салдацікі ў шпіталі таксама кармілі вельмі дрэнна. Як казаў бацька, адной рысавай баландай на вадзе. Для ўкраінскага хлопца, які ў жыцці не еў рысу, гэта было вельмі экзатычна. Падняцца на такім прадукце было немагчыма", - тлумачыць Лідзія Міхайлаўна.

Але салдатам падказалі выйсце - у ваколіцах Ташкента вадзілася чарапахі, а чарапахавы суп - вядомы сусветны дэлікатэс, вельмі пажыўная страва. Афіцэры з табельнай зброяй выходзілі ў стэп, стралялі чарапах, прыносілі ў шпіталь і варылі суп, які дапамагаў станавіцца на ногі.

"І сапраўды, вельмі сытны, пажыўны чарапахавы суп змог дапамагчы. Здароўе бацькі паправілася, яго адправілі на фронт. Вось так мірная жывёла чарапаха ратавала ваеннаслужачых", - успамінае Лідзія Міхайлаўна.
Вайну ён скончыў у Будапешце ў 1945 годзе. Яшчэ год займаўся ліквідацыяй бандфармаванняў на тэрыторыі Заходняй Украіны.

А ў Беларусь Міхаіл Уладзіміравіч Гаркавенка разам з сям'ёй пераехаў ў 1952-ім годзе. Наша краіна стала для яго другой радзімай, хоць кожнае лета ён і прыязджаў у родную Украіну.

У Беларусі ён пражыў да канца жыцця.

"Ён ніколі не карыстаўся прывілеямі. У першы раз я адправіла яго ў шпіталь ветэранаў ВАВ за год да смерці. Персанал быў уражаны - упершыню за доўгі час з'явіўся франтавік з чатырма ордэнамі", - успамінае Лідзія Ярмошына.

Глядзіце ўспаміны Лідзіі Міхайлаўны пра бацьку на відэа Sputnik.

"Франтавая пераклічка" - традыцыйны праект прэс-цэнтраў Sputnik Блізкае Замежжа. У 2020 годзе мерапрыемства будзе праводзіцца ў трэці раз. Але абмежавальныя меры па прычыне пандэміі COVID-19 ўнеслі карэктывы.

Відэамасты, якія злучаюць прэс-цэнтры розных рэдакцый, не будзе. Будуць публікавацца відэаролікі з вядомымі грамадзянамі і дзяржаўнымі дзеячамі гэтых краін, якія раскажуць сямейныя гісторыі пра ўдзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны.

Тэмы:
Дзень Перамогі - 2020 (104)
Тэги:
Вялікая Айчынная вайна (1941-1945), Лідзія Ярмошына

Яшчэ відэа

Галоўныя тэмы